Önce bekledim. Askıya aldım hayallerimi. Hatta ölsünler istedim. İçimdeki ateş öyle biter sandım. Aldandım…

Oysa hüzün yağmur gibi yağdı gecelerime. Hayalinle kurudu dudaklarım, ruhum eskidi. Gerçek mi diye defalarca baktığım, dokunduğum umutlarım sabaha kadar uyutmadı. Her seferinde farklı bir his duydum içimde, farklı bir renk gördüm. Korktum biraz, kaçtım kimsenin bilmediği yerlere. Seni düşündüm uzun uzun. Bana ne kadar benzediğini düşündüm. Bir gölge gibi yakınlığını, bir okyanus kadar derinliğini ve ezelden gelen deli hallerini. “Seni seviyorum” diyebilmenin hazzını düşündüm. Dilimde buruk bir tat kaldı, kulağımda o sakin sesin. “Aşk” dedim susmadı cümleler. “Dost” dedim duyulmadı. Unutmak istedim, olmadı. Ölmek kaldı bir tek geriye. O da hiç gelmedi.