Bugün tartıya çıkınca şaşırdım biraz. Benim için eşik sayılabilecek ve ulaşılması zor olan bir ağırlığa düştüğümü gördüm. Yaklaşık 3 ay içinde diyet yapmadan ama beraberinde düzenli spor yaparak  7 kg vermiş olduğumu farkettim.

Benim gibi yemesinden ödün ver(e)meyen biri için başarı sayılabilecek bu sonuçtan cesaretle biraz daha insaflı beslenmeye, spor yapmayı kişisel alışkanlığım ve ihtiyacım haline getirmeye niyetlendim. Bana işkence gibi gelmeyen ve yapmaktan haz aldığım “yüzme” gibi sporları günlük ya da haftalık programımın bir parçası yapmak istiyorum. Ayrıca hayatımdaki anlamını da inkar edemeyeceğim yemek yeme alışkanlığımı da “daha çok çiğnemek”, “az içerikli çok sayıda öğün” gibi alışkanlıklarla desteklemek istiyorum.

Hem insanın yaşı ilerledikçe bu tür şeylere daha çok ihtiyacı oluyor sanırım. Bedeni daha çabuk yoruluyor, sindirim sistemi yavaşlıyor ve daha rahat kilo alabiliyor mesela. Daha çabuk hastalanıp, vücudundaki fiziksel değişimlerden daha fazla etkilenebiliyor. Hâl böyleyken insan sağlığını muhafaza etmek ve yaşama motivasyonunu vücudunun ihtiyaçlarını dengeleyerek sağlamak zorunda biraz. Ben de bu dengeye yaklaştıkça ve kısa süreli denge noktasında kaldıkça daha mutlu ve daha huzurlu hissediyorum. Bendeki bu hissin kalıcı olmasını diliyorum. Herkese de aynı şeyleri tavsiye ediyorum…