İçimdeki çocuğu yitirdim dün gece…

Karanlık bir baskında, terörist hisler tarafından döve döve öldürüldü. Feryadı saatlerce kalbimde yankılandı, çığlıkları yeri göğü inletti de bir el uzatmadım. Sessizce izledim acı çekmesini. Yani o çocuğu ben öldürdüm aslında. Ben besledim o yabani duyguları, ben büyüttüm. Bir zehirli sarmaşık gibi ruhumu kaplamasına ben müsâde ettim. Sustum çoğu zaman, kaderi görmezden geldim. Çocuğun aralı serzenişlerini duymadım bile. Sonunda bitti oyun, vakit tükendi.

Şimdi ne kadar ağlasam, ne kadar pişman olsam da boş. Giden gitti gönülden, biten bitti. Ne o çocuk uyanır soğuk uykudan, ne masumiyetin izleri belirir gözlerimde bir daha.

İçimdeki bu gizli savaşın ardından oluşan yeni duruma alışsam iyi olacak…