Uçurumun kenarındayım. Gün ağarmakta benden izinsiz. Kendimi arkadan iteceğim diye korkuyorum kendimden. Gözucu ile aşağı bakıyorum, ürküyorum. Ellerim üşümüş. Montuma sokuyorum çok zaman önceden çatlamış ellerimi. Ama hala üşüyorum. Nedenini bilmediğim bir damla yaş beliriyor gözümde. Yüzümde kalıcı izler bırakarak dudaklarıma ulaşıyor acıların tuzlu suyu. Ümitle ve aralarda başımı geriye dönüp, bakıyorum. Tanıdık bir şeyler göremiyorum. Yine yalnızım. Kalp atışlarım hızlanırken, düşüyorum aniden. Elim kayarken günlerden gecelerden, gözlerim kızıl ufka yöneliyor. Son anın korku ile ümidinden neşet bir rehavet sarıyor ruhumu. Sonrasını ben de bilmiyorum. Ama şuan hala ve yine uçurumun kenarındayım sanırım.