Belki ve keşkeler karışmışken içiçe.

Bir ümitle uzandım son defa.

Rüzgar yorgun, dinlemeye koyuldu söyleyeceklerimi.
Kendime idi sitemim…
Kızgınlığım ve ağır sözlerim…
Biran nefesim gözkırpan yıldızlara karıştı
Gürültücü araçlar bozsa da gecenin sükutunu
Karanlık çökmüştü geceye ve üzerime

İrkilmek yetmiyordu, titremek lazımdı belki de
Ben de kaldım öylece
Renklerin kırmızılaştığı ufuklara doğru adım atarken, bir ayna ilişti gözüme
Floresan karanlığına mahkum odalarda geçirilen saatler, yaşanan hüzünler, dökülen gözyaşları idi aynada gördüklerim
Düşünüp durdum bir süre

Belli etmesem de
Ümit vardı aslında içimde bir yerlerde
Gizlemeye çalıştıkça kendini daha aşikar belli eden bir ümit vardı
Ben yürümeye devam ettim hissedilen ama görülemeyen bu ümitle