Her yol öncesi ruhuma aynı korkular siner. Aslında çok tanıdık gelmeye başladı bu ölümün kokusu bana.

Çok sıradan.

Zaten çok şeyi kanıksıyorum zamanla bu çağımda. Yol öncesi helallik istemelerime cevapsız gülümseyişleri evet kabul ediyorum mesela.

Biliyorum ki; herşey var kader de. Herbişey. Sürpriz sayılmayacak kadar düzeninde işliyor hayat. Ve yine düzeninde bitiyor.

Neyse hüzünlendim durduk yerde ben yine. Aklıma Cahit abi’nin bir şiiri geldi.

Kim esir değildir
Kendi içerisinde?
Akşamlar hey akşamlar!

Doğmasaydım eğer

Cahit Külebi