Bulutlar arasında ilerlerken aklıma yine sen geldin…

Sen benim yerime de başka hayatları yaşarken, ben ağır aksak yutkunmalara odaklanmış hayatımın yolculuğunda idim.
Hiçbirşey eskisi gibi değildi. Sen-ben eski bizler değildik. Yüreklerimizin kilitlerini birbirimize teslim etmişken mutluluk bir zeytin çekirdeği kadar sertti artık. Belki de bize yakalanmamak için bir martı kanadında gezip duruyordu.

Bu iç karartan düşüncelerden sıyrılıp “geleceği bilmemek ne büyük nimet” diye düşündüm. İnsan “ümitlerimi öldürdüm” derken bile içinde ta içinde, çok gizli bir yerlerde yaşatabiliyor. Ve haliyle de yaşayabiliyor.
Buna yaşamak denirse…

Sen kendine çok iyi bak…
Mutlu yaşa..