İstanbul’a hüzün çöktü. Yitirdi gizemini karanlıklar.
Sonra beklentiler oluştu sevgiyle heyecanlanmaya hasret yüreklerde…

Ankara’ya da hasret düştü.
Özlemek en çok ona yakışırdı.
En çok acılar ve yalnızlıklar grileştirmişti silüetini.
Ve yalnızlar Ankara’ya düştü…

İzmir arada kaldı.
Ne sevmeyi öğrendi ne de yalnızlığı.
Sade acıları yalancı renkleriyle kapattı.