Saatler süren yol boyunca iki kelime etmediler. Bazen bazı şeyleri kelimelere dökmemek gerekiyordu. Anlamlara kısıtlanmamalıydı duygular. Öyle yaptılar. Adam utanıyordu. Kadın biraz daha cesurdu bakışlarında. Adam bakamıyordu. Kadın…

Elleri birbirinden koparırcasina geçiyordu zaman. Adam üzülüyordu. Kadın da üzülüyordu. Ama bu üzüntü, anı yaşamalarına engel değildi. Adam ölünceye kadar bu saflıkta muhabbeti arzu etti. Kadın daha ötelerdeydi.

Adam yakışıklıydı. Kadın güzel. Sevgi heceler gibi bakışıyorlardı. Durmadan, yorulmadan. Adam utanmayı bırakmıştı. Kadın adamın bakışlarını tacizkar bulmuyordu.

Adam.
Kadın.
Sonu gelmeyecek bir aşkın bir sonraki terminalde biteceğini kim bilebilirdi…