Koruma güdüsüyle yaratılan kırıklarla kanatılırken hayat, hayatın sahibi olarak kendimi ürkütmemeye çalışıyorum. İnceldiği yerden kopmasın diye…

Nafile
Yeniliyorum çokları..

Sessiz “Sesimi duyan yok mu?” çağrılarıma cevap gelmeyişlere küsüyorum. Aklımın bedenden firar ettiği anlarda meçhul adreslerde sarıyorum yaralarımı.

(Suçlu aramak manasız / Hayatın suçlusu kendisi zaten /Söyleyemediğim…)

Hiçlikten heplik yolunda bir ruhla geride bıraktıklarıma ağlıyorum.
Meğer farkedemediğim…

İsyan kokan, duygu sömüren ifadeleri dua sayıp, beklenti içine giriyorum. Nefes alamayışlarımı çaresizliğime ağıt biliyorum. Merhamet dileniyorum gizliden
Yanılıyorum…

Yönü karışmış yol levhaları gibi kafamdaki çizgiler
Olmuyor…
Hangi yöne gitsem olmuyor
Veda ve hüzne çıkıyor tüm yollar
Kayboluyorum…

Meğer “kader”miş sebeplerle beni yoran
Ama ben yeniliyorum…
Çokları yeniliyorum…