Düşünsen de, düşünmesen de; o hep var, aynı yerinde,
hep aynı yönde dönüp duruyor.
Üzülsen de, üzülmesen de; aynı harfler, cümleler,
aynı yazgı üzerinde, yaşanıp bitiyor.
Sen bilsen de…
Bilmesen de…

Yaz günü yağmurda neymiş?
Hadi onu anladık, “dua”dan; beyaz pamukların ne işi var semada?
Hadi onu da anladık, bozkırda meltem mi olurmuş?

Of… Duy(-g-)ularım aklımı mı yanıltıyor yoksa?
Yok… Mevsimler karıştı yine, kafam karıştı…

Yakın geçmişten bu yana ciddi ve dıştan belirgin değişiklikler oluştu bende. Bunların olması için gösterdiğim çabayı yadsıyamam ama bu hızlı geçişten anladığım ruhum da  bu hâli özlemiş. Çabam derken; mesela -mesleki gelişimim için bile olsa- çok uzun süre sanal ortamlarda gezinmiyorum artık. Sonra daha neşeli şarkılar, türküler dinliyorum. Gördüğümde geyik tarafımın inkişaf ettiği arkadaşlarla biraraya geşmeye çalışıyorum. Hatta bazı akşamlar spor yapıyorum ve yediklerime dikkat ediyorum. Bi de benim farkında olamadığım şeyler var tabii. Sonuçta kalpleri eviren çeviren Allah. Ben sadece geldiğim noktaya şükrediyorum.

Şarkılar demişken; bu ara Linet isimli İsrailli şarkıcımızın “Aslan Gibi” şarkısını çok sevdim ve evirip çevirip dinliyorum. Sözleri Sıla’ya müziği Sezen Aksu’ya aitmiş zaten. Dün akşam TRT 1′de gördüm Linet’i. Hani sesini yorumunu çok önceden de severdim ama bu kadın epey bi etine dolgun değil miydi?

göze aldım herşeyi tabi
yine boş bulundumn sanki
“of” diye kendine sorarsın ya…

hani en güvendiğin anda
doğada ve dolunayda
“of” iyimserliğini sollar ya…

hayatı olduğu gibi karışılamazsan
iliklemez önünü karşında
korkmayacaksın çarpıp düşsen bile
dipçik gibi sağlam duracaksın ayakta…

özüme sözüme döndüm
doğruyu yanlışı gördüm
can çıkmamış elimde
aslan gibi geri döndüm

Sen de görmedin mi kana boyanmış kuşları çocuk.
Mini minnnnacik ayaklarından şapır şapır akan
kızıl yaşları farketmedin mi.
Demin daha biraz önce uçtular üzerinden.
Hiç mi hissetmedin.
Çocuk sen de mi büyüdün yoksa.
Şu kocccccaman dünyaya sığmaz mı oldun sen de?

Gelgitlerimden biri değildi “elveda”m. Aslında yaşadıklarımı sanal ortamda paylaşmamaya oldukça kararlıydım. Sitedeki son yazıyı gören bir dostumun söyledikleri biraz düşündürdü. Blogun bana kattıkları ve benden götürdükleri neler diye düşündüm.  Sonrasında tekrar yazmaya karar verdim. Kırdığım üzdüğüm herkesten özür diliyorum. Herşeyin daha iyi olması ve bir daha kırgınlık-dargınlık olmaması temennisiyle…

Anlatacak hikayelerim bitmedi henüz
Anlaşacak dostlarım tükenmedi
Yorgunluk, kırgınlık hepsi gelir geçer
Her şeye rağmen yaşamak güzel

Söyleyecek şarkılarım bitmedi henüz
Söylenecek sözlerim tükenmedi
Yorgunluk, kırgınlık hepsi gelir geçer
Her şeye rağmen yaşamak güzel

Neredeyse 3 yıl olmuş sergüzeşt-i hayatımın mahrem olmayanlarını sizlerle paylaşalı. Bu sergüzeştte aklımdan, kalbimden, dilimden, elimden dökülenleri bildiğim lisanlarla anlatmaya çalıştım. Kimi zaman kırdım, döktüm; kiminde de ben kırılıp, döküldüm. Ama güzeldi yine de her anı. Güzeldi yazarken yaşadığımı hissetmek.

Hayatımdaki herşey gibi bunun da sonu olması gerektiğini düşündüm ve artık yazmamaya karar verdim.

Bunu yapmamın birden çok sebebi var. Bazıları olumlu, bazıları olumsuz sebepler. Bu sebepleri paylaşarak giderayak kimseyi kırmak veya üzmek istemem zaten. Sadece tek istediğim yakın çevremden başlayarak tüm insanlığa faydalı biri olmaktı. Ki hâlâ da aynı sebepler için yaşıyorum. Bundan sonrası için çok büyük planlarım yok. Sade ve yalnız hayatıma daha küçük hatalarla devam etmek en büyük temennim.

Umarım bundan sonra herkes için daha hayırlı olur. Allah’a emanet olun…

Değişir insan alışır, akar ellerinden bir hayat
tüm ilklere ve hiç gelmeyen ‘bu son’lara rağmen…

Albümde kırıkları olan siyah beyaz bir resim,
deli baş zamanlarımızdan bize kalan…
Kimbilir ne kadar öncesinden, ne kadar sonralardan
bir gülüş, ıslak ve paslı…
Kendimizi alamadığımız keşkeler, yeniden yazdığımız
ömrümüze dair el dokunulmamış öteki hayatlar…
Tercihlerin vazgeçiş olduğunu bildiğimiz falda çıkan ırak yollar…
Caddelerde hayalleri büyük çocuklar,
ellerinde kirli gözyaşları olanlara inat…
Sakallı, sigaralı, şapkalı ve maskeli…
Sandık üstü, hiç bozulmamış bir yer döşeği,
o eskitilmiş hayattan resim karesine sığmayan…
Sahur sofraları, pekmezin ortaklığı, hiç yılmadan ve hiç tutmadan…
Ah nasıl da eskimiş bir hayat,
işçi çıkışlarında kalabalıkta kaybolmuş bir çocuk…
Hayalleri büyük, kendi küçük o çocuk…
Kıravat bağlamayı bilmeyen, öğretmenine hocam derken büyüyen, büyüdükçe hayalleri küçülen… o çocuk!…
Utandığında kızaran, kızarınca ağlayan, bilmediği telaş içinde yaşama ait kaygı taşıyan…
Yürüyen o çocuk, koşan o çocuk…
Tanıdığı herkese sen diyen, tanımadığından bahsetmeyen…
Öteki hayatlar, hiç yaşayamayacağımız es geçtiğimiz, o seferinde hiç büyütmeyeceğimiz çocuklar…
Yaşasınlar kaygılara yenilmeden, kıravatını bağlamadan, sahur sofrasından kalkmadan…
Kapanan göz kapaklarında yorulmadan.
Bu büyümüş çocuğa aldırmadan…

Ben seni hiç sevmedim ki

Durgun akşamlarda söylediğimiz şarkıları sevdim
Bir çiçeğe gülmeni, bir güle benzemeni sevdim
Bir de yıldızları sevdim
Eylül akşamlarında gelip,
Gözlerinde durdular.
Ben seni hiç sevmedim ki…

Beni yola koyduğunda ayrılmayı sevdim
Kurşunları sevdim beni vurduğunda
Ağlamayı sevdim unuttuğunda
Yalnız olduğumu anladığımda
Ayakta kalmamı sevdim
Yıkılmamı sevdim seni her hatırladığımda
Ekmeği sever gibi sevdim sensizliği
Su gibi özledim Temmuz güneşinde sesini
İkindide yağmur gibi
Geceleyin rüzgar gibi sevdim seni sevdiğimi
Ben seni hiç sevmedim ki…

Kuşlara şarkılar öğretmeni sevdim
Menekşeyle konuşmanı
Nisan’ı hatırlatmanı
Baharın bir adının da yalnızlık olmalığını
Düştüğüm zaman kanayan yanlarımı
Ve tuhaflığımı üşüdüğüm zaman
Sakız satan çocukları
Yeni çıkan şarkıları
Her kaybettiğinde kazanan yanlarını sevdim
Denize düşmüş gül gibi düştüm ateşe
Ben yangını sevdim yandığım zaman böyle işte
Ben seni hiç sevmedim ki…

Bir gece bir ceylan indi dağdan kalbine
Bir gece bir şiir gibi kibrit alevinde
Alemin ortasında, kimsesizliğin sesinde
Buğusunda sabahın, acımasızlığında bir âhın
Ağlayan yüzünde İsa’nın
Ferahlatan gücüyle duanın
Korkutan yanıyla nar’ın
İncenin, zeytinin ve kalbin üstüne
Gülün üstüne
Tutunduğum umudun üstüne
Korkunun üstüne
Hepsinin üstüne, hep senin üstüne
Ben seni hiç sevmedim ki…

Gittiğin zaman gitmeni sevdim
Evreni sevdim geldiğin zaman
Kalmanı sevdim
Korkuyordum sana alışmaktan
Yine de sevdim gülümsemeyi
Mendilimi sallarken, seni götüren trenin arkasından
Kırlara ilk kar düştüğü zaman
Ölümünün ne güzel olduğunu sevdim
Seni içimde öldürdüğüm zaman
Ben seni hiç sevmedim ki…

Durgun akşamlarda söylediğimiz şarkıları sevdim
Bir çiçeğe gülmeni, bir güle benzemeni sevdim
Bir de yıldızları sevdim
Eylül akşamlarında gelip,
Gözlerinde durdular.
Ben seni hiç sevmedim ki…

Kuşlara şarkılar öğretmeni sevdim
Menekşeyle konuşmanı
Nisan’ı hatırlatmanı
Baharın bir adının da yalnızlık olmalığını
Düştüğüm zaman kanayan yanlarımı
Ve tuhaflığımı üşüdüğüm zaman
Sakız satan çocukları
Yeni çıkan şarkıları
Her kaybettiğinde kazanan yanlarını sevdim
Denize düşmüş gül gibi düştüm ateşe
Ben yangını sevdim yandığım zaman böyle işte
Ben seni hiç sevmedim ki…

Ben sevdim mi adam gibi severim
Ben sevdim mi adam gibi severim

İbrahim Sadri

Kaç gündür dilime dolanı geziyorum. Hatta bugün bir arkadaşın yanında söylenirken “sen arapça biliyor musun?” sorusuna muhatap oldum. “Bu arapça değilki, farsça” demekle yetindim. Suskunluğumu burada bozayım. Şöyle ki;

Halife Harun Reşit’in bir bahçesi varmış. O bahçesinde de çok sevdiği bir de gül fidanı. Bir gün bahçıvanına şöyle demiş: “Bu fidana gözün gibi bak! Güzel bir gül tomurcuklanıp da açıldığında bana haber ver.” Bahçıvan geceleri bile gider, kontrol edermiş fidanı. Bakışlarından bile sakınır, üzerinde titrermiş. Geceleri rüyalarına girdiği bile olurmuş. O da sevmeye başlamış fidanı. Tomurcuklar çıkmaya başlamış. Hele bir tanesi varmış ki, diğerlerinden çok daha güzelmiş. O güzelim tomurcuk açmış ve insanın bakmaya kıyamayacağı kadar güzel bir gül oluvermiş. Bahçıvanın kalbi pır pır atmaya başlamış, içi içine sığmaz olmuş. “Hemen gidip halifeye haber vermeliyim” diye düşünürken, kuşun birisi o gülün üzerine konup başlamaz mı yapraklarını gagalamaya! Bahçıvan bağırmış kuş kaçsın diye. Yerinden ok gibi de fırlamış. Ama nafile! Mahvolmuş o nadide çiçek. Nasıl haber versin halifeye? Nasıl izah etsin? “Yalan söylemiyorum ya,” demiş bahçıvan. “Gider anlatırım durumu olduğu gibi.” Varmış Harun Reşit’in huzuruna. Anlatmış durumu gözyaşları içinde! Halife büyük bir olgunluk içinde dinlemiş ve tek bir cümle sarf etmiş: “Men dakka dukka!”

Ayrılmış huzurdan bahçıvan. Aradan zaman geçmiş. Bir gün görmüş ki, o kuş bir yılanın ağzında can vermiş aynı bahçenin içinde. “Allah’ım sen ne büyüksün” demiş ve soluğu halifenin yanında almış. Durumu anlatmış. Halifenin dudaklarında yine aynı cümle: “Men dakka dukka!”

Aradan bir süre daha geçmiş.Bahçıvan bahçede yürürken o yılan ayağına dolanmaz mı? Kendisini sokacağından korkan bahçıvan, kafasını bedeninden ayırıvermiş yılanın elindeki kürekle. Gene halifenin yanına koşmuş. Anlatmış durumu ve gene aynı cevabı almış: “Men dakka dukka!”

Eyvah demiş bahçıvan! Edip de bulma sırası bana geldi! Gerçekten de öyle olmuş. Bir zaman sonra, bahçıvan hiç istemeden kendisinden beklenmeyecek kötü bir iş yapmış. Halife de onu cezaya çarptırmış. Çarptırılmış çarptırılmasına, ama gel gelelim bizim bahçıvan yerinde duramaz, zıplar durur, bas bas da bağırırmış. Bir tek şey istermiş ısrarla: Halifeyle acilen görüşmek!
Ne dedilerse olmamış ve sonunda çıkarmışlar halifenin huzuruna: “Sana haksız bir ceza verildiğini mi düşünüyorsun?” demiş halife, “Hayır” demiş bahçıvan. “Benim derdim o değil. Ancak bana bunu reva gördüğünüz için, ettiğini bulma sırası size de gelecek. Onu hatırlatayım dedim.. Men dakka dukka….”

Yani eden bulur. Buluyor da, bulacak da. Ama kötümser bakmamak lazım geçmiş ve geleceğe. Sitemleri kumsallara yazılı olsun hayatlarımızın hep, güzellikleri kayalıklara. Bir de diğer akl-ı selim yarımın hatırladığı şu hikayeyi dinleyin. Şöyle ki;

Dervişin biri, uzun ve yorucu bir yolculuktan sonra bir köye ulaşır. Karşısına çıkanlara kendisine yardım edecek, yemek ve yatak verecek biri olup olmadığını sorar. Köylüler kendilerinin de fakir olduklarını, evlerinin küçük olduğunu söyler ve Şakir diye birinin çiftliğini tarif edip oraya gitmesini tavsiye ederler. Derviş yola koyulur, birkaç köylüye daha rastlar. Onların anlattıklarından Şakir’in bölgenin en zengin kişilerinden biri olduğunu anlar. Bölgedeki ikinci zengin ise Haddad adında başka bir çiftlik sahibidir. Derviş Şakir’in çiftliğine varır. Çok iyi karşılanır, iyi misafir edilir, yer, içer, dinlenir. Şakir de ailesi de hem misafirperver hem de gönlü geniş insanlardır. Yola koyulma zamanı gelip Derviş, Şakir’e teşekkür ederken, “Böyle zengin olduğun için hep şükret.” der. Şakir ise şöyle cevap verir: “Hiçbir şey olduğu gibi kalmaz. Bazen görünen gerçeğin ta kendisi değildir. Bu da geçer.”

Derviş Şakir’in çiftliğinden ayrıldıktan sonra bu söz üzerine uzun uzun düşünür. Bir kaç yıl sonra dervişin yolu yine aynı bölgeye düşer. Şakir’i hatırlar, bir uğramaya karar verir. Yolda rastladığı köylüler ile sohbet ederken Şakir’den söz eder. “Haa o Şakir mi?” der köylüler, “O iyice fakirledi, şimdi Haddad’ın yanında çalışıyor.” Derviş hemen Haddad’ın çiftliğine gider, Şakir’i bulur. Eski dostu yaşlanmıştır, üzerinde eski püskü giysiler vardır. Üç yıl önceki bir sel felaketinde bütün sığırları telef olmuş, evi yıkılmıştır. Toprakları da işlenemez hale geldiği için tek çare olarak selden hiç zarar görmemiş ve biraz daha zenginleşmiş olan Haddad’ın yanında çalışmak kalmıştır. Şakir ve ailesi üç yıldır Haddad’ın hizmetkarıdır. Şakir bu kez Derviş’i son derece mutevazi olan evinde misafir eder. Kıt kanaat yemeğini onunla paylaşır. Derviş vedalaşırken Şakir’e olup bitenlerden ötürü ne kadar üzgün olduğunu söyler ve Şakir’den şu cevabı alır: Üzülme…Unutma, bu da geçer…”

Derviş gezmeye devam eder ve yedi yıl sonra yolu yine o bölgeye düşer. Şaşkınlık içinde olup biteni öğrenir. Haddad birkaç yıl önce ölmüş, ailesi olmadığı içinde bütün varını yoğunu en sadık hizmetkarı ve eski dostu Şakir’e bırakmıştır. Şakir Haddad’ın konağında oturmaktadır, kocaman arazileri ve binlerce sığırı ile yine yörenin en zengin insanıdır. Derviş eski dostunu iyi gördüğü için ne kadar sevindiğini söyler ve yine aynı cevabı alır: “Bu da geçer…”

Bir zaman sonra Derviş yine Şakir’i arar. Ona bir tepeyi işaret ederler. Tepede Şakir’in mezarı vardır ve taşında şu yazılıdır: “Bu da geçer…”

Derviş, “ölümün nesi geçecek?” diye düşünür ve gider. Ertesi yıl Şakir’in mezarını ziyaret etmek için geri döner; ama ortada ne tepe vardır nede mezar. Büyük bir sel gelmiş, tepeyi önüne katmış, Şakir’den geriye bir iz dahi kalmamıştır…

O aralar ülkenin sultanı, kendisi için çok değişik bir yüzük yapılmasını ister. Öyle bir yüzük ki; mutsuz olduğunda umudunu tazelesin, mutlu olduğunda ise kendisini mutluluğun tembelliğine kaptırmaması gerektiğini hatırlatsın. Hiç kimse Sultanı tatmin edecek böyle bir yüzük yapamaz. Sultanın adamları da bilge Derviş’i bulup yardım isterler. Derviş, Sultanın kuyumcusuna hitaben bir mektup yazıp verir. Kısa bir süre sonra yüzük Sultan’a sunulur. Sultan önce bir şey anlamaz; çünkü son derece sade bir yüzüktür bu. Sonra üzerindeki yazıya gözü takılır, biraz düşünür ve yüzüne büyük bir mutluluk ışığı yayılır: “Bu da geçer” yazmaktadır.

Bu da geçer Ya Hû…

Bu gece Regaip Kandili. Şu karışık günlerin arasında eridi gitti varlığı belki ama aslında bu gece itibariyle mübarek üç aylara girmiş bulunuyoruz. Rahmet ve merhamet kapılarının ardına kadar açılıp duaların makbül edildiği mübarek gecelerden birini yaşıyoruz.

Bireyin toplumun yansıması olduğunu düşünürsek aslında hepimizde istikametten biraz sapma olduğunu söyleyebiliriz. Bu geceyi vesile bilip biraz iç muhasebe yaparsak, belki bir şeyler değişir. Bilemeyiz hikmetini. Olmazları olur eden Allah’tan hayırlısını dilemekten ötesini bilemeyiz.

Dünyada, Türkiye’de ve kendi iç dünyamızda huzur ve güvenin tam tahsis edilmesi dileğiyle.
Regaip Kandiliniz kutlu olsun…

Ergenekon çetesi davası kapsamında Salı günü yaşanan son gözaltıların şokundayım hâlâ. Birşeyler yazmadan somut açıklamalar görmek istemiştim ama gördüm ki söylentiler dizboyu. Kafam karışmadan fikrimi paylaşayım. Aslında daha önce de değindiğim gibi bu konunun daha da farklı yerlere ve kişilere uzanacağına inanıyorum. AKP hükümetinin bu işin peşini bu denli sürebileceklerini pek düşünmemiştim. Sanırım kapatılma ihtimalinin yüksek olduğunun farkedilmesi AKP için hem bir hesaplaşma hem de seçmen gözünde bu işin yarım kalmamasını sağlama zemini hazırladı. Sebep her ne olursa olsun, her kim gözaltına alınırsa alınsın; demokrasiyi Türk milletine çok gören ve kendi görüşlerini o veya bu şekilde dayatmaya çalışan insanlara yaptıklarının hesabının sorulması taraftarıyım. Fakat bu konuda bazı hassasiyetlerin olduğu da unutulmamalı. Belki birçok kişinin tasvip etmediği dokunulmazlık olayını kısmen savunan biriyim. Hatta içeriğinin daraltılarak kapsamının daha da genişletilmesinin gerekliliğini düşünüyorum. Devletin çeşitli konumlarında görev yapmış veya yapmakta olan insanların (iyi veya kötü) “kısmî” güvence altına alınarak o konumun saygınlığının devam ettirilmesi taraftarıyım. Yani başbakanlık yapmış birinin kapısını kırıp, evine girilemeyeceği gibi; onbinlerce insanın idareciliğini yapmış generallerin de benzer saygınlıkları olduğunu düşünüyorum. Müsteşarlık ve bazı önemli devlet kurumlarının yöneticiliği vs. görevlerini yapmış kişilerde dahil bu gruba. Tabii bu kişisel bakış açım. Sonuçta ortada bir suç yada suç iddiası varsa ve bunun bir şekilde kesinleşmesi için bazı kişilerin sorgulanması gerekiyorsa; bunun kurum ve kişi saygınlığına zarar verilmeden yapılması devletin en doğal hakkıdır. Konu şu aşamada yargıya intikal etmiş durumda. Davanın siyasi baskılardan uzak ve Türkiye’nin menfaatine neticeleneceğine inanıyorum. Bu dava kapsamında Türk Silahlı Kuvvetleri kadar yıpratılmaya çalışılan Yargı kurumunun da alnının akıyla çıkmasını diliyorum.

Akşam iş dönüşü acele ile kıyafetlerimi değiştim. Çoktandır ertelediğim -bazı- akşamlar spor yapma fikrimi bi yerden aksiyona dökmekti gayem. Ama yine yapamadım. Emir büyük yerdendi bu defa. Evden sorumlu bakan annem mangal malzemelerini hazırlamış beni bekliyordu. “Hadi” komutuyla yola koyulduk. Çoktandır göremediğimiz Mogan Gölü’nde aldık soluğu. Etler eniştenin koordinatörlüğünde özenle pişedursun; biz topu alıp, top sahasına koştuk. Güneş batmadan fazlasıyla terlemiştik. Sazlıkların arasında gezinen ördekleri izleye izleye geri döndük. Kızıl ufuğun altına yeşil tonlar ve göl manzarası yorgun ve kızarmış gözlerimi dinlendirmişti yeterince. Sıra mideyi doyurmaya gelmişti. Etleri ekmeksiz götürdükten sonra közde pişmiş çayımızı yudumladık. Sonra geri dönüş yoluna çıktık. TRT radyosu eşliğinde uzun yol havası kattık kısa seyahatimize. Türkülü, şarkılı ama farklı bir akşamın tatlı yorgunluğu kaldı üzerimizde geriye…

Bu iki adamı inanılmaz kıskanıyorum.
Biri şu Hürriyet Gazetesi yazarı Mehmet Yaşin. Kıskandığım tarafı Hürriyet yazarlığı değil tabii ki. Adamın CNN Türk’te yaptığı Yol Üstü Lezzet Durakları programında -gezdiği gördüğü yerler ona kalsın ama- yediği şeyler beni gıcım gıcım gıcılatıyor. Bir diğer kıskandığım adam da Güven İslamoğlu. Her Yerde Bir Haber Var programını hazırlarken -yedikleri ona kalsın ama- gezdiği gördüğü yerler beni çatır çatır çatlatıyor. Birinin yedikleri için “tadı inanılmaz” demesi, diğerinin de gördükleri için “burası ölmeden önce görülmesi gereken bir yer” demesi kahrediyor.

Buradan açık mektup yazıyorum. Sayın CNN Türk yöneticisi muhterem ve  pek kıymetli muhteşem zât. Öncelikle seni görmeden çok sevdiğimi belirtmek isterim. Muhabbetimi kelimelere döküp yalakalık olarak algılanmasını istemem. Kendimi anlatmam daha doğru olur sanırım. Bir kere bu adamlara göre daha gencim, daha girişken yapıda biriyim, hiç tanımadığım insanlarla -sanırım- rahatlıkla iletişim kurabilirim, damak tadıma ve görsel zevklerime inanılmaz derecede güveniyorum. Bu iki adamı da programları ile tedâhülden kaldırın. Ben ikisinin de karması bir program yapmaya hazırım. Arz ederim.
Saygılarımla…

Kirpiklerinde bir çiğ tanesi olsam
Ansan o bahçeyi, rüzgârı çağırsan
Mevsim suluboya olsa
Günlerden mercan
İşte sanki o an
Nubar Terziyan sırtımı okşar
Eski filmler hâlâ o bahçede
Siyah beyaz ağlar

Renkli olanlar da yarım kalır, sonlu gecelere, saatle yorulur. Günlerden yağmur olur, bir sahil kasabası. Islak zeminde uzun kipriklerine takılı martılar özgür kalır, uçar ardından, pastel fotoğraf karelerinde. “Gitme” der tüm dünya sesleri, duyulmaz. Okşamaz ellerimi kimseler.

Çiçek dürbünüydü ebruli sokaklar
Kederli olsa da, güzeldi çocuklar
Sümbülleri çoktan küstürdük
Güller perişan
Kırıldı valsimiz tam ortasından
Baktık uzaktan
Sıla olduk birbirimize
Şimdi herkes perişan

Kırık şimdi herşey. İpleri kopuk ön kesen paracı çocukların. Hepsi biz kadar üzgün. Hepsi biz kadar yalnız. Hepsi bize küs bu sebeplerden.

Arkadaş ıslıkları titretse camları
Yepyeni bir rüyayla kamaşsa gözlerimiz
Başka bir dünyanın mümkünlerini,
Savura savura yüreği kavuran hatıraların küllerini
Araya araya olur a buluruz
Yaralı veda günlerinin sönen ümitlerini

Ama sanki öksüz beklentileri de kaybettik. Sahipsiz artık melekler sanki. Bir de otobüs camında saklı parmak izlerim. Veda sözcükleri değil ümit nefeslerim. İmkansizlıklara hapis “hayır” cevapların. Yaralı işte herşey şimdi benim için.

(Sezen Aksu’nun son albümündeki güzel bir şarkının sözlerine ruhumun cevapları.)

Neler oluyor, anlamıyorum. Karışık duygular arasında gel-git halindeyim bir zamandır. Milli sevinçler hüzünler yaşanıyor. Oysa ben kendi melal dünyamda eriyorum. Sıcak havalar bedenimi yıpratırken, aklım buz kesilmiş sanki.

Günahlar şahidi dört duvarların arasında tam zamanlı bir düşünce mesaisi yapıyorum. “Herşeyin hayırlısı olsun” demekten yorulan kalbime inat dilim başka dualara vabeste. Bana neler oluyor, anlamıyorum.

Sezen Aksu “Deniz Yıldızı” isimli yeni bir albüm çıkarmış dün itibariyle. İşlerden takip edemediğim için böyle bir albümün varlığından bile haberim yokdu.  Ama şuanda dinlemekteyim. Şöyle kısa bir araştırdım. Albümün prodüktörlüğünü Arto Tunçboyaciyan yapmış ve albümün bazı şarkılarında Armenian Navy Band eşlik etmiş.

Albümde dikkatimi ilk çeken “On:Ay” isimli enstrümantal şarkı. Bestesi rahmetli Onno Tunç’a ait. Şarkının albümdeki piyano kayıtları da yine onun arşivinden. Bir tek üzerine kemanıyla eşlik etmiş kızı Ayda Tunç. Albümdeki diğer şarkılar da şunlar; Deniz yıldızı, Yol arkadaşım, Hala haber bekliyorum, Kırık Vals, Güvercin, Roman kızı, İzmir’in kızları, Kutlama, Sor beni, Memet, Tanrı’nın gözyaşları, Menajer, Beşik.

Albüm fena değil bence. 2000 yılı “Deliveren” albümünden 2005 yılı “Bahane” albümüne kadar arada çıkan 2 albümü pek beğenmemiştim. Sanırım bu yeni albüm “Bahane”den sonra biraz yetersiz kaldı benim için. Güzel yine de. Bu arada albümde beni biraz şaşırtan bir şey var ki; o da “Yol arkadaşım” şarkısı. Garip ama daha dün dilimde olan ve aslında -normalde- hiç zikretmediğim bazı cümlelere rastgeldim.

Yol arkadaşım gördün mü,
Duydun mu olup bitenleri
Kıskanıyor insan bazen, çekip gidenleri

Yalnızlaşmışız iyice
Üstelik de alışmışız
Hiç beklentimiz kalmamış
Dosttan bile

Korkular basmış dünyayı
Şimdi bir semt adı “vefa”
Kutsal kavgalardan bile kaçan kaçana

Anlaşılır gibi değiliz
Tek bedende kaç kişiyiz
Hem yok eden, hem tanık
Esaslı karmaşa

Ben sana küsüm aslında, haberin yok
Koyup gittiğin yerde kötülük çok
Kime kızayım, nazım senden başka kime geçer?
Benim sensiz kolum, bacağım, ocağım yok

Sen esas alemi seçtiğinden beri
Ben o saatte bittiğimden beri
Dünya bildiğin gibi dünya dönüyor işte
Uzun uzun konuşuruz bir gün, son İstanbul beyi

Yol arkadaşım, nerdesin?

Her sabah
Hayatın alışkanlıklarına karşı durarak
En yakın ve uzak mesafeleri
Birlikte tarayarak
Başlarız güne

Aşk ve ölüm iki yanımızda durur
birlikte ve iç içe yürürler hayatın yokuşlarında
Biri sonsuza kadar alıngan
Diğeri cesur

Sen meydanlarda büyümüş çocuk
caddelerde ve sokaklarda
her söze açık
Bir yapraktın belki
Esen rüzgarlarca kımıldayan
Hava kararır ve gökyüzü
Bütün yükünü boşaltırken üstümüze
Unutulmuş bir zamandan
Sesler ve sözler hatırlatan ellerinle
Dikkatli ve tedirgin basıyorsun hayatın tuşlarına

Sen hangi aşkları içinde taşıdın da
Şimdi ölümün
Yorgun tayını gözlüyorsun

Kalabalıklardaydın sen
Dudaklarında
Başkaları için
Sana ait olmayan
Tebessüm provaları yaparken
Ben seni
Meydanlardan kitaplara çağırdım
Antenler telefonlar zincirler tükenip biterken
Toplu sesler çıkardım içimden
Dağlarda yankılandı
Meydanlarda uğuldadı da
Sen duymadın

Sanki biz göçebeydik
O insan bu insan
Hepsinin içinden geçtik
Duymadılar

Şimdi bize sunulan yırtık resimler
Ve parçalanmış binlerce hayat
Çok alıngan bir çocuk oluyor gökyüzü
Dokunsan ağlayacak
Kadınların
Bir mendilde kalıyor gözyaşları

Sokaklar
Bizden daha özgür ve telaşlı
Bense
Her şeye rağmen
Ve herkese aykırı
Ellerimde bir demet karanfil
Yine sana geliyorum

Mustafa Özçelik

Hayat yollarında bir garip yolcusundur. Gelip, geçersin şehirlerimden herkes gibi. Benim muştu bekler gözlerim, kulaklarım. Yetim vakitlerde uykuya dalar bekleme yorgunu bedenim. Ama gecenin bir yarısı zangoç sesler hoplatır yerimden. Koşar bilinçsizce, sana susamış gibi kana kana içerim ab-ı aşk musluğundan. Zifir renkler arasından bir yıldız gülümser küçücük odama o anlarda. Sonrasında ağır hislerin emeği bir gözyaşı akar. Bulaşır renkler, sen olur karanlıkta. Ben yine aynı minicik bir kız çocuğu edasında gülümserim. Derken kaybolur izler kayan yıldızla beraber. O vakit anlarım; yabancıyım hayallerine.

Temâşa-yı cemâlünden nazar ehlini men’ etme
Ne sûd ol hûb yüzden kim ana kılmaz nazar âşı

Fuzulî

Erkeğin ağlaması kıyametin alâmetidir diye okumuştum bir yerde. Gülüp geçmiştim o vakit. Ama doğruymuş yazılanlar; içimde kopan kıyametleri dindiremeyen gecikmiş gözyaşlarım akarken öğrendim.

Keşke şimdi, onca zaman sonra, onlarca hâtâdan sonra, bir kere daha affetsen. Şimdi çıksan köşeden, gelsen; beni yine aynı yerde, aynı hüzünle bulacaksın. Ah bir bilsen. Koşmaz mıyım en içimden sana, yapışmaz mıyım ellerine dudaklarımın ucuyla, ıslatmaz mıyım pişmanlık yaşlarımla dizlerini. Boş laflardan geçtim, dönülmez sözler vermez miyim bu defa.

Biliyorum suçlarımı, haklı görünen sebeplerime rağmen, affedilmez. Biliyorum bazı izler hiç silinmez. Ama şunu da biliyorum, insan nisyandandır. Her lezzet kadar acıyı da unutur. Ben senden öncesini unuttum. Boşaltım zihnimin kütüphanelerini. Yıktım ruhumun nasırlı duvarlarını. En yalın halimle, korunmasız seni beklemekteyim. Ne olur; dön gel, beni yanlış duraklarda kirletme.

Ne denir bilmiyorum. Cidden aklım almıyor. Grubundaki Almanya, Avusturya ve Polonya maçlarının üçünü de almış güçlü Hırvatistan takımı karşısında eksik ve sakat kadrona rağmen denk bir futbol oyna sen. Sonra uzatmalara kadar taşı maçı. Sonra son dakikada salak saçma bir gol ye. Ama yılma, uzatmada durumu eşitle. Penaltılarda da adamları ele. Hem yıllar önceki bir hesabı kapat, hem de yüzyıllar önce inlettiğin Viyana topraklarını tekrar  yerinden oynat. Olmaz böyle şey…

Vallahi ben de pek inanamıyorum ama oldu işte. Çekirge üçüncü kez zıpladı. Tek zıplayan onlar değildi tabii. Mesela Başbakan Tayyip Erdoğan’ı hiç öyle coşkulu görmemiştim. Rüştü’nün kurtardığı ve maçın sonucunu tayin ettiği penaltı sonrası maçın yorumcusu Ömer Üründül’ün kalp krizi geçiriyormuş gibi çıkardığı sesler eşliğinde biz de katıldık coşkuya. Dışarıya çıkmayı bu defa tam kafama koymuşken, hemen evin dibinden gelen silah seslerinden sonra hevesim kursağımda kaldı. Sevincini silahla ifade edenlere insan demek gelmiyor içimden, saf öküz diyesim var ama öküze hakaret olur. Allah ıslah etsin bu şehir eşkiyalarını.

Yarı final hayırlı olsun. İnşallah biz bu kısmetle Almanları da eler, final de görürüz. İnşallah.

Maçın zıplatan penaltılarını izlemek isteyenler tıklasın

Her şey uygundu
Her şey uyumluydu
Seninle birlikte
Her şey mümkündü
Sanki dünyanın en güçlü insanıydım
Seninle birlikte dünya çok küçüktü

Çok değildi istediklerim. Herkes kadar insandım ben de. Herkes kadar etten kemikten. Herkes kadar sevmek sevilmek arzusunda.

Zor değildi gülümsemek
Dertleri küçümsemek
Yangının ortasından
Yanmadan yürümek

Zor değildi hiçbir şey. Güneşin en tepe vaktinde göz kamaştıran mutluluklara yürümek zor değildi. Büyük bir dünyada küçücük bir rüyayı yaşamak. Olmuş olanı istemek hiç de zor değildi.. Ama olmadı. Olamadı işte…

Sanki senden sonra her şey yasa dışı
Her şey illegal
Her şey suç unsuru
Senden sonra dünya kapkaranlık ve kocaman
Sanki yangın yeri
Sanki suç mahalli

Sanki bir harebe bedenim. “di’li geçmiş “keşke”lere müptela. Bir daha mutlu olamaz gibi. Düşünse bile hissetmez ruhum sanki. Baksa bile görmez yalanlarını yokluğunun. Dokunsa bir kerecik ateşten hislere bilemez sanki. Arasa, yoklukları kucaklar her defasında. Sen gidince, herşey geldiğinden daha hiç sanki.