Bayram ne demek?

Bayram sevinç demek, kavuşmak demek, huzur demek, mutluluk demek. O yüzden en sevinçli kavuşma anlarımızda “bugün benim bayramım” deriz, huzurlu ve mutlu hissederiz ya…

İşte aynen öyle;  biz de bugün sevdiklerimize kavuşalım, sevinelim, sevincimizi paylaşalım inşallah. Bugünü gerçekten bayram yapalım.

***

Birlik ve beraberliğimizin tazeleneceği bir bayram olması dileğiyle, hepimizin Kurban Bayramı kutlu olsun.

Ana, bu bayram mı? Aman çok ayıp
Çocukken gördüğüm bayramlar hani?
Mübarek elleri öpüp, koklayıp
Yüzüme sürdüğüm bayramlar hani?

Hani ya o özlem, hani ya o tad?
Ne dışım kaygusuz, ne içim rahat
Haftalar öncesi her gün, her saat
Babamdan sorduğum bayramlar hani?

Nur yağan geceler, gündüzler nerde?
Neşe paylaştığım öksüzler nerde?
Dost yollar, dost evler, dost yüzler nerde?
Huzura erdiğim bayramlar hani?

Kar çiçeğim solmuş kar yatağında
Can verir ırmağın dar yatağında
Arife gecesi yer yatağında
Üstüme serdiğim bayramlar hani?

Bayram demek takvimdeki yazı mı?
Bayram hasret, bayram ağrı, sızı mı?
Açıp yüreğimi, yumup gözümü
Özüne girdiğim bayramlar hani?

Bayram af günüdür, barış günüdür
Bayramlar rahmete giriş günüdür
Bayram, Hak menzile varış günüdür
Gönlümü verdiğim bayramlar hani?

Abdurrahim Karakoç

Nedendir bilmem ama birşey taze iken ya da popüler iken bana itici gelir genelde. Herkesin elinde okunan bir kitap, her radyo kanalında çalınan bir şarkı, gişede rekorlar kıran bir film ya da herkesin merakla araştırıp kullandığı bir teknoloji çoğunlukla ilgimi çekmez. Çekse de biraz eskimesini beklerim. Biraz gözden düşmesini.

Bir de nefsimi okşayan, aksi durum vardır. Birşey henüz bilinmeden, kıymet görmeden önce ilgimi çekebilir. Eskitene kadar dinler, okur, izler, araştırır, tanırım. Tâ hevesim geçmek üzere iken ya da geçtikten aylar-yıllar sonra ilgimi çeken şey herkes tarafından farkedilir, yani popüler olur. Genel de bu durum gurur vericidir benim için. Birşeyi ilk benimseyen azınlık içinde olmak özel hissettirir farkında olmadan.

Fakat bir istisna edindim bu konuda.
Osman Pamukoğlu.

Askerlik görevimi yaptığım sırada bir komutanımın özel bir televizyon kanalında çalışan gazeteci kardeşi ve arkadaşlarının hazırladığı “Kan Uykusu” belgeselini izlerken tanımıştım kendisini. Kendi eğitim saatlerimde de yeni gelen her celp erlere DVD’yi izletir, teskereye gidenlere de bir kopyasını verir, terör belasında yaşanmış acıların -en azından- bir tarafına şahit olmalarını isterdim. Belgeselde gösterilen bir komutanın tutarlı ve dirayetli tavırları, şehit ailelerinin azalmayan acıları, gazilerin fedakar halleri beni çok etkilemişti. Hala da etkiler. Fakat Osman Pamukoğlu’nun geldiği süreç bendeki etkisini çok farklı yerlere götürdü diyebilirim.

Belgeselin önce televizyonda gösterilmesi, sonra internete düşmesinin ardından popüler olan “Efsane Komutan” Osman Pamukoğlu televizyon programlarında boy gösterir oldu. Kendisine gösterilen ilgiliyi yanlış anlamış olduğundan sanırım şimdi de siyaset arenasına girme telaşında. Telaş diyorum, çünkü akıl sahibi bir insanın yapmayacağı bir üslub içerisinde siyaset yapmaya çalıştığını düşünüyorum. Onbinlerce insanı iki dudağı arasındaki bir sözle yönetmiş birinin globalleşen dünyada, “siz-biz” ayrımının azaldığı şu günümüzde bu denli ırkçı söylemler içine girmesi, “yakarız, yıkarız” gibi bir dil kullanması bana komik ve çağdışı geliyor. En başlarda kendisine duyduğum hayranlık hissi de silindi hafızamdan.

Hem zaten yeterince yaktık, yıktık birbirimizi.  Bizden farklı düşünen herkesin canını acıttık ve sonunda bu işin böyle hallolmayacağını acılar yaşayarak öğrendik. Daha fazlasını istemiyoruz. Siyasete karışan emekli ya da muvazzaf asker istemiyoruz hayatımızda. Darbe yapan, darbeye niyetlenen, darbe senaryoları hazırlayan asker istemiyoruz. Herkesin yaptığı işi en iyi yaptığı, başka konulara el atmadığı bir ülke istiyoruz. Askerin askerlik yaptığı, yargının adalet dağıttığı bir Türkiye istiyoruz.

Seni sevdim.
Hem de çok sevdim.

Ama sen giderken başladım seni sevmeye.
Varlığını sen gidince farkettim, daha doğrusu yokluğunda anladım kıymetini. Sen o geri dönülmez yolu yarılamışken başladı sana susuzluğum. Ardından gelmek istedim ama daha yolun başında kayboldum, gerisin geriye döndüm.

Ve sen feryadım duyulmaz bir uzaktaydın artık. Anladım; ne gecikmiş gözyaşlarım, ne acıtan tövbelerim seni bana geri getirecekti.
Yine de vazgeçmedim sevmekten. Biran dur olmadım. Bekledim Mecnun Leyla’sını çöllerde nasıl beklediyse. Sebeplerin biraraya gelip seni sevdiğimi anlayacağın ve herşeyi bırakıp yine bana döneceğin o günü bekledim.

Ama sen gelmedin.
Aklım azaldı zulmet gecelerde, saçlarım ağardı aynı yolu gözlemekten, sen gelmedin.

Şimdi ölüm geldi yokluğunda başucuma. Yolumu gözlüyor en karanlık saatlerde.
Ve ben, gözlerimde umut, hayalinle can veriyorum yavaş yavaş.
Sen beni sevsen de, sevmesen de…

Tükeniyorum yavaş yavaş. Zaman tavanından kaymış, üzerime çöküyor sanki. Üstelik ellerim, kalbim ve aklım boşlukta.

Bir yardım dileniyor içimdeki dilsiz çocuk. Bakışları insanlara manasız geliyor sanırım. Küsüyor herşeye sırf bu yüzden, kendine sokuluyor. Gözyaşları bile sessiz akıyor. Kimse duymuyor.
Kimse sormuyor halini.
Yalnızlığını yalnız bir şekilde yudumluyor o çocuk.
Derken o büyüyor içimde, ben ölüyorum. O öğrendikçe, ben unutuyorum. Tükeniyor adam yanım giderek, değerlerim azalıyor. Gördüğüm dünya bile değişiyor. Tanıdık olmayan yüzler sarıyor dört yanımı. Korkuyorum. Konuşmak istesem de susuyorum. Sadece bakıyorum çevremde olup bitenlere. Görüyorum ki; herkes kurmuş düzenini, sahnesinde kendi yazdığı oyunu oynuyor. Ben ise sadece izliyorum.
Sanki hiçbir sahnede görünmeyen adamım, hiçbir sahnede konuşmayan çocuk.

Sessiz bir yolculuk gibi geçiyor kabullenilmiş hayatım. Kimselere sitem etmiyorum. Ama bu kadar azalmayı nefsime yediremiyorum bazen. Bu kadar eskimeyi kabullenmiyor vicdanım. O anlarda ellerimi kaldırıp, semaya açıyorum çoksesli kalbimi. Yakarıyorum bildiğim tüm dillerde. Sessiz gözyaşları içinde O’na “dostum” diyorum. “Dostum… Herkeslerin beni bırakıp gittiği günde, beni şu yaban çöllerde yalnız bırakma.” diye haykırıyorum.

Bir ölü gelecek evine yarın
Gözlerinde yarım kalmış arzular
Dalıp hayaline hatıraların
Duracak kapıda sabaha kadar
Duyunca kapının çaldığını
Korkulu gözlerle dışarı bakma
Bütün odaların yak ışığını
Bir benim kaldığım odayı yakma.
Siyahlar giyin de pencereye çık
Aç kapıyı korkma yabancı değil
Bir ölü ki yaşıyor, gözleri açık
Ölüm seni sevmekten acı değil
Aradı bu ölü hayatı sende
Öldü artık, sevsen de sevmesen de

Ümit Yaşar Oğuzcan

Dağ tepesinde bir çam olamazsan,
Vadide bir çalı ol.
Fakat oradaki en iyi küçük çalı sen olmalısın.

Çalı olamazsan bir ot parçası ol, bir yola neşe ver.
Bir misk çiçeği olmazsan bir saz ol.
Fakat gölün içindeki en canlı saz sen olmalısın.

Hepimiz kaptan olamayız, tayfa olmaya mecburuz.
Dünyada hepimiz için bir şey var.
Yapılacak büyük işler, küçük işler var.
Yapacağınız iş, size en yakın olan iştir.

Cadde olamazsan patika ol.
Güneş olamazsan yıldız ol.
Kazanmak yahut kaybetmek ölçü ile değildir.
Sen her neysen, onun en iyisi olmalısın.

Douglas Malloch

Sizin hiç babanız öldü mü?
Benim bir kere öldü, kör oldum
Yıkadılar, aldılar, götürdüler
Babamdan ummazdım bunu, kör oldum
Siz hiç hamama gittiniz mi?
Ben gittim, lambanın biri söndü
Gözümün biri söndü, kör oldum
Tepede bir gökyüzü vardı, yuvarlak
Söylelemesine maviydi, kör oldum
Taşlara gelince, hamam taşlarına
Taşlar pırıl pırıldı, ayna gibiydi
Taşlarda yüzümün yarısını gördüm
Bir şey gibiydi, bir şey gibi kötü
Yüzümden ummazdım bunu, kör oldum
Siz hiç sabunluyken ağladınız mı?

Cemal Süreya

Kasvet, elinde bir paslı makas
İstanbul’un asma köprülerini kesti;

Sevdamızın ipinde demin
Cirit oynıyan cambaz,
Şimdi bir kör satırdır içimizde,
Ha düşer, ha düşer, ha düşer

Başımızın üstünde demin gülüp duran gökyüzü
Yedekte bir salapurya şimdi.

Can Yücel

Zaman geçer ama tortusu kalır anıların…

Hayat bir tutanak defteri gibi saklar hatıraları. Yaşananların konusu, tarafları ve diğer tüm detayları yazılır o meçhul deftere. O da insanın hafızasında saklanır gizlice ve insan kolayca silemez anılarını o defterden. Hele bazıları vardır ki; ruha tesir eden özel bir kalemle nakşedilir deftere de, onyıllar geçse bile insan en ince detayıyla anlatabilir olanları.

Yani insan hep nisyandan değil, nisyana değil aslında. Bazen unutmak istese de, unuttuğunu sansa da, unutamaz -çoğu acı- hatıraları.

Bugün ismini söyleyerek uyandım yeni güne. Yüzümde uzun zamandır belirmeyen gülücükler vardı. Sevinçle kalktım yatağımdan, elimi yüzümü yıkadım. Sonra aynada kendime baktım biraz. Seninle yine aynı durakta karşılaşmak ümidiyle aceleyle giyinip, çıktım evden. Hava bulutlu ve soğuktu inceden ama benim aklım gelip gelmeyeceğin sorusuyla ısınmıştı. Sonra o aynı durakta seni beklerken, aynı dakikada göründün köşeden. Yüzünde aynı hüzün, geliyordun bana doğru. Adımların seni bana yaklaştırıyordu. O an detaylar kayboldu.
Sadece sen vardın, sadece ben ve gökyüzü…

Tüm sesler kesildi ve görüntüler silindi resimden. Aniden yağmur başladı. Nakış gibi işlendi o ıslanan halin hafızamda. Giderek yaklaştın, giderek büyüdü cismin. Tâ ki, senin kokunu alabilene kadar sürdü bu yolculuğun. Çok geçmeden otobüsün geldi her zamanki vaktinde. Benim okulum o tarafta olmasa da bindim ardından. Arkandaki tek boş yere oturdum. Seyrettim tüm yol boyu seni, çoktandır yaptığım gibi. Bu kadar yakınında ama sana yabancı olmak acı verse de seni görmeyi seviyordum. Hatta özlüyordum seni. Bu sırada otobüs ilerliyordu hatta yağmur bitmiş, güneş açmıştı bana farkettirmeden. Yüzünde beliren gülümsemeden anladım iklimdeki değişimi. Sen yanaklarında gülden gamzelerle açan güne gülümserken, senden kopan hüzün benim ruhuma sindi. Bu düşünceler kalbim ve beynim arasında devinirken zaman doldu, durdu otobüsün bilindik bi’durakta, sen indin otobüsten. Ben ardından inmeye cesaret edemedim. Ardından bakakaldım gidişine.

Ama şimdi vakit yine akşam. Sen yine yoksun. Gece nöbetimde rüyalarıma gelirsin diye ümit ediyorum ve yine seni aynı durakta aynı saatte görmek temennisiyle bir ölü uykuya dalıyorum. Adını bilmediğim sevgili, seni seviyorum…

Bundan 30 yıl sonra altmışlarında bir dede ile ergenliğin ilk yıllarında torunu arasında geçmesini hayal ettiğim bir konuşmadır.

Dede: Yıllar önceydi. Ortam karışıktı. Türkiye 3 askeri darbe atlatmıştı. Yani 3 kere “demokrasi bu ülkeye fazla” denildi. Atatürk’ün kurduğu demokratik Cumhuriyet 3 kere zemininden sarsıldı. Üstelik bunlar Atatürk’ü sevdiğini iddia edenler tarafından yapıldı. Ben 3.nün hemen ardından gözlerimi açtım dünyaya. İnsanların o günlerde yaşadıkları korkuların, çektikleri sıkıntıların hikayelerini dinleyerek büyüdüm. Yıllar sonra kitaplardan öğrendim o günlerde 17’sinde yok yere asılanları.
Torun: Nasıl yani. 17 yaşında birini mi astılar?
Dede: Evet, astılar. Bir askeri öldürdüğü iddia edildi, ama suçu henüz ispatlanamadan, 18′ine basmadan hayatına son verildi.
Torun: Yani, belki de suçsuzdu.
Dede: Evet, ama bir tek o değildi mağduriyetinin bedeli ölüm olan. Daha yüzlerce genç aynı vatan için kendine göre en doğruyu istediğini düşünürken hayatını kaybetti. Sağcı-solcu, milliyetçi-komünist diye sınıflara ayırdılar ülkeyi. Sonra da sınıflar çatışınca yakadıklarını hapse attılar. İçerde hayatta kalabilenlerin işkence anıları ancak benim gençliğimde kitaplara yazıldı.
Torun: Peki sonra ne oldu. Düzeldi mi herşey?
Dede: Hayır, tam aksine. İşkence tam gaz devam etti. Hele Diyarbakır Cezaevi’nde yaşananları bir bilsen, insanlığından utanırdın. İnsanlar ölümü arzu edecek işkencelere maruz bırakıldılar. Onlarcası öldü, sağ çıkanlar da ya dağa çıktılar, ya da Avrupa’ya kaçtılar. Sonra kimin finanse ettiği belli olmayan bir iç savaş başladı. Adına PKK denilen bir terör örgütü “ezilen Kürt Halklarının haklarını aramak, Doğu ve Güneydoğu’da bir Kürt Devleti kurmak” gayesiyle gerilla savaşına girişti. Karşılıklı hatalar ve bundan nemalanmak isteyenlerin gayreti ile olaylar giderek büyüdü. Onbinlerce insan öldü dağlarda, şehirlerde. Onbinlerce sivil ve asker öldü. Onbinlerce Kürt. Bir taraftan da insanların inançları arasındaki farklılık kullanılarak toplumsal ayrışma körüklendi. Sünni-alevi diye tutuşturdular insanları. Diri diri insanlar yakıldı Sivas’ta. Bir de başörtüsü sorunu vardı.
Torun: Başörtüsü mü?
Dede: Evet, başörtüsü ya da o devirdeki ismiyle Türban. Benim gençliğimde insanlar başörtülü oldukları için sınıflarından, okullarından atıldılar. Laikliğe aykırı oldukları gerekçesiyle kamusal alanlarda çalışmaları hatta bulunmaları yasaklandı.
Torun: Dede, laiklik ne demek ki?
Dede: Ah be kuzum, ben hala bilmiyorum ne olduğunu. Zaten artık ne olduğunu bilmeye de gerek yok. İnsanlar birbirinin hayatını kısıtlamadıkça istedikleri gibi düşünebiliyor, söyleyebiliyor ve yaşayabiliyorlar. O zamanlar düşüncesini ifade edenleri bile içeri atıyorlardı. Mahkemelerde süründürüyorlardı. Herşeyi koruyan bir yasa vardı ama insanı koruyan yasa yoktu. Herşey sistem denilen şeyin devam etmesini sağlıyordu ama sistemin içindeki en önemli unsur “insan” önemsenmiyordu. O zamanlar biz özenirdik Avrupa halklarına, şimdi onların bize özendiği gibi. Yaşam standartları bizden çok üstündü. Avrupa Birliği denilen bir yapılanma vardı, yıllarca o topluluk içinde bulunmayı hayal ettik. Hatta müzakerelere bile başlamıştık ama olmadı. Avrupa’nın diğer ayrımcı yüzü açığa çıktı, oyalandığımızı farkettik.
Torun: Sonra ne yaptınız?
Dede: Sonra anladık ki; muhtaç olduğumuz kudret damarlarımızdaki asil kanda mevcut imiş. Yani biz de onlar kadar insanmışız. Bu farkındalıkla önce ezilmiş psikolojimizden sıyrıldık. Okudukça, öğrendikçe, konuştukça birbirimizi anlamaya başladık. Kimseyi yaftalamadık, sevmesek bile saymayı öğrendik. Babalarımızın, dedelerimizin hatalarından dolayı birbirimizi suçlamaktan ve ırkçı söylemlerimizden vazgeçtik. Kendimize ve birbirimize güvenimiz çoğaldı. Geçmişteki kötü anıları bağrımıza gömerek geleceğe baktık hep birlikte. Zor oldu yaşanmış acıları görmezlikten gelmek, ama başardık. Yüzyıllardır aynı topraklarda, aynı havayı soluyan Türk’ü, Kürt’ü, Arab’ı, Laz’ı, Ermeni’si, Rum’u, Roman’ı elele verdik. Halk birlik sağlayınca, bize yakışır liyakatli yöneticiler geldi başımıza. Terörle mücadeleye ayrılan kaynaklar eğitime yönlendirildi. Herkes -dili, dini, inancı ve giyinişi ayırt edilmeden- hayatın her noktasında ülke için bir şeyler yapmaya teşvik edildi. Bir zamanlar hor görülen başörtülü de, Kürt genci de aynı bilinçle bu ülke için çalıştı, çabaladı.

Atatürk’ün ismi değil, ilkeleri benimsenir oldu. “Yurtta sulh, cihanda sulh” dedik, önce kendi içimizde ve sonra da komşularımızla huzuru sağladık. Biz kapalı kapıları açınca Ermenistan bir yüzyıllık soykırım iddiasını tarihçilerin araştırmasını kabullendi ve 20.yüzyılın başlarında yaşananların karşılıklı hatalardan ibaret acılar olduğu belgelendi. Ayrıca onlar da bugünkü Azerbaycan’ın Karabağ bölgesindeki işgalini sonlandırdılar. Yunanistan ile Ege Denizi’nde daimi barışı sağlayacak ortak projeler yaptık. Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti, şimdiki dünya lideri Çin dahil olmak üzere tüm ülkeler tarafından tanındı. Dünyanın bir zamanlar öcü diye gördüğü İran bile, bizden demokrasiyi ve islamın hoşgörüsünü öğrendi. Bizim 2012 Anayasamıza çok benzer bir anayasayı kabul ettiler ve şuanda en iyi bölgedeki en önemli müttefiklerimizden biriler. Aynı şekilde Suriye ve Irak da Türkiye’nin yakınında olmanın telaşındalar.
Torun: Vay be. Sen neler yaşamışsın dedeciğim böyle.
Dede: Evet, anlatınca 3-5 cümle içine sığan bu şeyleri bizzat yaşadım ömrümün şu son 30 yılında. Acı ve tatlı anılar birikti. Kimisi size anlatılır, kimisi anlatılmaz. Ama bu günlere geldiğim için çok mutluyum. Seni böylesine güvenli ve huzurlu bir Türkiye’de büyüttüğüm için Allah’a ne kadar şükretsem az.

80li yılları çocuk olarak geçirmiş herkes Susam Sokağı’nı bilir sanırım. Edi’yi, Büdü’yü, Minik Kuş’u, Kırpık’ı, Kurbağacık’ı ve Kurabiye Canavarı’nı hatırlar. Tamirci Tahsin Usta’yı, terzi Sabiha Teyze’yi, kırtasiyeci Nihat Amca’yı anımsar.

Televizyonun evlerimize henüz yeni girdiği ve herkesin sadece belirli saatlerde yayın yapan TRT’yi izlemeye mahkum olduğu o günlerde Bruce Lee filmleri, Tom & Jerry gibi çizgi filmler dışında çocukların en büyük eğlencelerinden biriydi Susam Sokağı. Hatta oyuncak mı, gerçek mi olduğunu tam çözemediğimiz bu karakterleri izlerken farkında olmadan farkında olmadan ve eğlenerek birçok şey  öğrendik. Enazından ben kendi adıma böyle olduğunu söyleyebilirim. Şimdilerde bile programın içinde geçen Tereyağlı ballı ekmek” gibi bazı replikler ve garip şarkılar dilime gelir. Mesela, “En sevdiğim sayı altı”, “Bu benim önüm, önüm, önüm” ya da “Arada kaldım, ben arada” bunlardan sadece birkaçı.

İşte bugün o Susam Sokağı’nın ya da orijinal adıyla Sesame Sreet’in 40. yıldönümü imiş. Google da bugünün hatırına ana sayfa logosuna Edi ile Büdü’nün sevimli fotoğraflarını koymuş. Ben de bu eğlendiren ama uyutmayan(!) programın bağlangıç videosunu paylaşmak istedim.

Gün güneşli, insanlar neşeli
Sende gel oyna susam sokağında.
Sev dünyayı, açılır herkapı
İşte susam sokağı…

Türkiye’de televizyonculuk zor zanaat zannımca.
Çünkü ulusal kanalları izledikçe bu işin yapılmasında hiçbir ahlaki kriter kalmamış diye düşünüyorum. RTÜK’ün halktan gelen tepkilere göre verdiği uyarı ve para cezalarının da caydırır ve düzenleyici bir yanı yok gibi. Yapılan programlar, gösterilen diziler veya filmler olabildiğine düzeysiz, bayağı, kalitesiz, yalanlarla dolu. Neredeyse hepsi içerikten yoksun, ahlak ve kültürümüzü aşındırmaya yönelik şeyler. Dizilerde yaşatılan gösterişli hayatlar, eğlence programı adı altında çocukların bile milyonlar önünde kullanılması, gündüz kuşağı kadın programlarında insanın ömrünü kısaltacak “vah vah” dedirten manzaralar bu iğrençliğin sadece küçük bir parçası.

Bırakın kitabı sevmeyi, okumaktan bile nefret eden bir toplum olarak televizyonun hayatımızda ve dünyaya bakış açımızdaki etkisini belirtmeme gerek yok. Bu etkiyi benden çok daha iyi bilen televizyon kanal sahiplerinin ve çalışanlarının sosyal sorumluluk ve mesleki ahlak içinde davranmasını umarken, çok azının bu tür bir hassasiyet içinde olduğunu görüyorum. O zaman haklı olarak şunu düşünüyorum. Bu tür yapımlar ya sırf reyting ve kazanç uğruna bilinçli bir şekilde yapılıyor, ya da tüm bunlar bir kültürü yoketme projesinin bize yansıyan görsel yüzü. Belki de her ikisi.

Sebep her ne olursa olsun, kaybeden nihayetinde biziz.
Sunulanları hızlıca alıp, tüketen ve sorgulamadan yaşantısına aktaran biz.
Ben, sen, ailemiz, arkadaşlarımız, herkes…

Saatlerdir aynı noktaya bakıp resimler çiziyorum. Gerçekleşmeyen hayallerimin resimlerini.

“Nerede yanlış yaptım yine, neden yeniden tutunamadım” diye soruyorum kendime. Aynı heyecanla başlayan bir yolculuğun tam ortasında neden geriye döndüm ya da sonu olduğunu bile bile neden o ateşli yola çıktım.
Bıkmadım mı kısa ömürlü sevdalardan? Usanmadım mı? Kendime zulmetmekten yorulmadım mı?

Peki beni ateşin nârına çeken ve yine aynı hızda iten şey ne?
Beni kendime unutturup, hatırlatan ne?

Hem bu gördüklerim, yaşadıklarım gerçek mi? Yoksa hayatım uzun bir rüya içinde yaşanan kabustan mı ibaret?
Herşey neden bu kadar karmaşık ve muamma? Neden?

Çizdiğim hiçbir resim sorulara yanıt olmuyor… Ve zaman tükeniyor beni azaltarak…

Oysa ben şu gecenin yarısında dışarı çıkıp yürümek istiyorum. Bana acı veren herşeyi yağan yağmura teslim etmek ve bir park duvarına yaslanarak üşümek geçiyor aklımdan. Gördüğüm ilk ıslak kediye içimde tutulukalmış herşeyi anlatmak, utanmadan, sıkılmadan. Hem hayatımda ertelediğim şeylerin sayısı yarım kalanları çoktan aştı. Ben geriye kalan ömrümü gerçekler içinde yaşamayı düşlüyorum. Her sevgiye farklı kanmak ve yanmak, her yolu yeni bilmek ve yürümek istiyorum. Çizilen hayaller ile hayalî çizgiler arasında kalmak istemiyorum.

Ankara’ya yeni gelmiş, kiralık ev arıyordum. Okulların açılmak üzere olması nedeniyle kiralık ev bulmak zordu, bulunanların da kirası çok fahişti. Uzun uğraşlar sonunda geçici olarak kaldığım yerin yakınında bir ev buldum gazete ilanından. “Sahibinden” yazan ilanı aradığımda telefona çıkan kişi emlakçıydı. En baştan kandırılmak ağrıma gitse de, evi gidip görmeye karar verdim. Apartmanın kapısına geldiğimde kapıda oturan teyzeler vardı. Apartmanda kiralık bir daire olduğunu ve anahtarının kapıcıda olduğunu söyledim. Kapıcı çağrıldı, boş ev gezdirildi. Tam evden çıkmış gidiyorken, kapıda akşam güneşinde sohbete dalmış teyzeler tarafından soru yağmuruna tabi tutuldum. Kırmadan sorularını cevaplarken içlerinden birinin bana çok farklı baktığını farkettim. Aylar sonra öğrenecektim o teyzenin bana çok benzeyen iki oğlunun bir kaç yıl önce bir piknikte boğularak öldüğünü.

Bu yüzden orada yaşadığımız yıllarda bu yaşlı teyze ve eşine karşı diğer komşulara göre daha farklı ve ayrıcalıklı bir muhabbet ve sorumluluk duydum. Her karşılaşmamızda mutlaka hal-hatır sorma ihtiyacı ve belirli aralıklarla ziyaretler olurdu. Gel zaman, git zaman; başka bir yere taşındık. Meğer gözden ırak olunca insan, biraz gönülden de uzaklaşıyormuş. Gidip gelmelerimiz azaldı zamanla, hatta bayram ziyareti ve geçmiş olsun ziyareti seviyesine indi.

Geçen Ramazan bayramında gribal rahatsızlığımı bahane ederek evden çıkmamış, eski komşuları ve özellikle bu yaşlı çifti ziyaret etmemiştim. “Ha bugün, ha yarın” uğrayayım derken, haftasonu yaşlı amcanın vefat haberini aldım. Haberi duyduğum an “Eyvah! ben ne yaptım” dedim, içim sızladı.

Dün de taziye evindeydim. Teyzenin beni görünce söylediği ilk şey “Bayramda gelirsin diye seni çok bekledik oğlum” oldu. O an ağlamak istedim ama yapamadım, sadece sarıldım sıkıca. Fakat içimde ateşler yandı o an, bana ait birşeyler azaldı. Bayramlarda beni “bizim oğlanlara çok benziyor değil mi?” diyerek akrabalarına gösterip, şaşkın bıraktıracak kadar kıymet veren bu yaşlı çifti ihmal ettiğim için kendime “yazıklar olsun”lar yağdırdım. Hayat arkadaşını kaybetmiş bu teyzenin acısını hafifletmese de bundan sonra daha sık ziyaret etmeye çalışacağıma dair ona ve kendime söz verdim. Ama insanlara birkaç saatlik ziyareti bile çok görmenin bedeli, hatırlayınca burnumun direklerini sızlatacak bir utanç olarak kalacak ruhumda. Zaman geçse de aklıma geldiği her an bu acıyı ve utancı aynı şiddette yaşayacağım.

Siz siz olun, hayatı ertelemeyin. Aklınızdan geçen iyilikleri, güzellikleri ilk fırsatta gerçekleştirin. Bunu yapmadığınız takdirde hayatın tâ kendisine geç kalacağınızı unutmayın.

Biten aşkların, arkadaşlıkların ya da dostlukların ardından unutmak bu kadar zor iken, unutulmak neden bu kadar kolaydır?

a. Aynı şeyi unutulamayan kişi unutamayan hakkında da düşünür.
b. Alışmak ile unutmak arasında garip ama paralel bir ilişki vardır.
c. Yaşananların her kişide bıraktığı iz de, bu izin silinme hızı da farklıdır.
d. Zaman sadisttir; kimseyi kimseye unutturmaz ama unutulmuş hissettirir.

Kimseyi terketmedim meğer kendimi biriktirdim hep
Gözyaşlarını gördüğüm için benimdin
En ayıp gülüşünü yakaladığım için
Sevişmelerimiz uzun sürer diye düşünürdüm

Evimde yalnızlık anlaşılabilir bir odaydı
Odanın içinde dolaşırdım kendime
Doğuşunu bana bağışlardın kalbinin
Sabaha kadar mücadele her gece

Oğuzhan Akay

Bildiğim kendimi bildim bileli aşık olduğum,
bildiğim ancak aşıkken var olduğum…
İşte bu yüzden, benim için aşık olmak;
çoktandır hasretine katlandığım yokluğum.
‘Eğer aşktan söz edildiğini duymamış olsalar
hiçbir zaman sevemeyecek olan insanlar vardır, ‘
demiş La Rochefoucauld.
Benimse hep böylelerini severek başladı vurgunum…

Murathan Mungan

Düşünmeden, acımadan, utanmadan
kocaman yüksek duvarlar ördüler dört yanıma.

Ve şimdi oturuyorum böyle yoksun her umuttan.
Beynimi kemiriyor bu yazgı, hep bu var aklımda;

oysa yapacak bunca şey vardı dışarıda.
Ah, önceden farketmedim örülürken duvarlar.

Ama ne duvarcıların gürültüsü, ne başka ses.
Sezdirmeden, beni dünyanın dışında bıraktılar.

Konstantinos Kavafis

Aşkı doğuran şey nedir;
O yakınlığı, iki can arasında?
Ve kopuş ne zaman başlar?
Ne zaman biter bir sevda?

Bir kurt gibi içten içe
Gelişip büyür çürüme
Bir an gelir ki aynı mekandasınızdır
Ayrı duygusal zamanlarda

Ataol Behramoğlu

Bir bilsen içimde yükselen yangınları. Susarken gözlerimde çoğalan acıyı bir görsen. Hele bir dokunsan kalbime, çıkan sesleri işitsen. Anlarsın beni o zaman, ağlarsın.

Ama bekleme zamanı, geçse de söylemem. Hep bilinmezlik içinde yaşarım tekil ızdırabımı. Yalnız ve çoktan seçilmiş yokluğa gömülür hayallerim, tutamam. İnlerim içimde, feryat ederim ama cılızdır sesim, duyuramam.

Gururum eksilir zamanla, kabullenirim herşeyi. Şikayet etmem kimseye, hiç gönül koyamam.

Yangınlar yükselir içimde, gözlerimde çoğalır acı, sessizlik içinde yorulur kalbim, dilim tutulur, anlatamam. Kaderimdir derim, ağlayamam.

Varlık bir uzun uykuda.
Sokaklar üşümüş ve çok yalnız.
Gece dibsiz bir kuyu gibi karanlık,
Çekiyor herşeyi kendine acı-ma-sız.

Kalan sesler daha yalın, daha parlak.
Havadaki nem bile toprağın kanına giriyor
Geçmiş günahlar uyanıyor sessizce ağlayarak
Rüzgar kendi türküsünü tutturmuş gidiyor.

Varlık bir uzun uykuda hâlâ,
Ölüm ise kapıda, beklemede.
…
..
.
Tamamlıyor kalan boşluğu…

Sevmek, yağmur sonrası açan güneşin altında
ıslak toprak kokusunu içine çekerek 
sararmış yaprakların arasında beklemektir.

Sıcak gündem başlıklarını merakla takip ediyorum. Ama elimden geldikçe bu konularda yazıp, kimsenin kutsallarına ya da hassasiyetlerine dokunacak sözler etmek istemiyorum.

Mesela Demokratik Açılım ya da güncel adıyla Kürt Açılımı ile ilgili görüşlerimi paylaştığım arkadaşlarımın tepkileri karşısında susmayı tercih ediyorum. Bu açılım ile dağdaki tüm teröristlerin topluma karışacağı, herşeyi devletten bekleyen(!) Kürtler’in maymun iştahlarının daha da kabaracağı gibi önyargılı kaygıları acı acı gülümseyerek dinliyorum. Bunlar konuşulurken insanların bilinçaltında saklı ve yılların biriktirdiği nefreti görüp, Doğu’nun ücra bir köyünde bu açılım paketi ile hayatı değişebilecek Kürt çocukları için üzülüyorum. Sonra endişem dağlarda şehit düşen askerlerimizin acılarına karışıyor. Çünkü insanlar birbirine bu kadar uzak(laş-tırıl-mış) iken bu kanın durmayacağı ümitsizliğine kapılıyorum.

Bu ayrışmanın ortasında Kürtler için bir şans daha istemenin çok büyük cesaret olduğunu düşünüyor ve hükümetin adımlarını yürekten destekliyorum.

***

Avrupa Birliği yayınladığı İlerleme Raporu’nda Türkiye’yi ifade özgürlüğü konusunda yine eleştirmiş. Halkı askerlikten soğutmayı düzenleyen TCK’nin 318′nci maddesi ve Atatürk aleyhine işlenen suçlar hakkında 5816 sayılı kanuna dayanılarak yargılamalar ve  mahkumiyetlerden bahsedilmiş. Ayrıca Türk Silahlı Kuvvetleri’nin siyaseti etkilediği iddia edilmiş. İddiaları ve eleştirilerinin doğru ya da yanlış olduğunu belirtmek bana düşmez ama bünyesine katılmak istediğimiz bir birliğin özelimize bu denli karışması beni çok rahatsız ediyor. Oysa AB 15 üye ülkeden oluştuğu dönemde, 10 küçük ülkeyi üyeliğe kabul ederken bu denli titiz bir müzakere süreci yaşanmamıştı. Tam o süreçte  Avrupa Birliği ve içindeki sorunlarla ilgili bir çalışma yaptığım için bu yanlı tutumu çok daha iyi görüyor, gözlemliyorum. Ama bir açıdan da adamlara hak veriyorum. Almanya’dan sonra topluluğun en kalabalık ülkesi olacak müslüman bir ülke için üyelik sürecini ötelemeleri onlar açısından da mantıklı. Sosyal güvenlik sistemlerinin çökmeye yakın olduğu bir zamanda, genç nüfusumuzun onların yaşlılarını beslemesi için üyeliğe zaten kabul edecekler. Hal böyleyken AB sürecinde yapılan reformları AB’ye girmek için değil, muasır medeniyetler seviyesine çıkmak için dikkate almalıyız diyorum. O seviyeye gelince AB’ye girmemek hayrımıza olur bence.

***

Eline pimi çekilmiş bomba tutuşturulan bir erin ve 3 arkadaşının ölümü ile ilgili davanın haberlerini izledim. İnsanın içi acıyor seyrederken, fotoğraflardaki biten hayatlara bakarken gözleri doluyor.

Ölüm zaten üzücü bir şey ama böyle anlamsız bir sebebten olunca insan daha çok üzülüyor. Allah ölenlerin hepsinin ailelerine sabır versin. Aynı sabrı Ceylan Önkol’un ailesine de versin. Çünkü Diyarbakır’ın Lice İlçesi’ne bağlı Şenlik Köyü bölgesinde 14 yaşında hayata veda eden çoban kız Ceylan’ın ölüm sebebi hala açıklanmadı. Otopsi raporunda balistik patlama sonucu öldüğü belirtildi. Ama Genelkurmay, askerlerin kullandığı 81′lik havanın menzilinin olay yerine yetmediğini gerekçe göstererek olayı yalanladı. Umarım gerçek(!) müsebbibler tez zamanda bulunur ve cezalandırılır.

***

Ermenilerle yapılan protokolü ve bu protokol maddelerinin Karabağ işgalinin sonlandırılmasına bağlanmasını, komşumuz Suriye ile vizelerin kalkması ve ortak askeri tatbikat planları yapılmasını, Gazze’de yaşanan insanlık dramı dolayısıyla İsrail’in Konya’daki uluslararası tatbikattan çıkarılması ve İsrail pilotlarının Türk topraklarında eğitiminin önlenmesini memnuniyetle karşıladığımı da belirteyim.

Arz ederim.

Hızlı bir süreç içinde deviniyorum yeniden.
Yeni bir dil kursu, müzik kursu, bilimsel makale çalışmaları ve mesleğimle ilgili araştırma geliştirme işleri derken geriye pek bi’vaktim kalmıyor. Başka yapılması gereken şeyler ve kısa vadede gerçekleştirilmeyi bekleyen öncelikli hedeflerim var ama himmetim ve gücüm bu kadarına yetebilir diye düşünerek bazı şeyleri sonraki zamanlara bıraktım. Hem ölümün beni nerde, nasıl ve ne zaman yakalayacağını bilmediğimden şuanda onlarla ilgili düşünmüyorum.

Bir de, aylar önce açmış olduğum FriendFeed hesabımı, yeni aldığım Twitter hesabımla eşleyerek aktif olarak kullanmaya başladım. Yani mikroblog olayına biraz ben de bulaştım.

Ama şunu belirtmekte fayda var, bunlar bir yenilenme çabasının adımları ya da meyveleri değil. Bu uğraşıların hepsinin sebebi sadece üzerimde biriken ölü tozları dağıtmak ve temizlenmek. Yani boş kalan aklımın, olur olmaz zamanlarda beni istemediğim yerlere götürüp bırakmaması için hep birşeylerle meşgul olmak. Böylelikle hem korkularımdan arınmak, hem değişmek ve gelişmek.

İnsan kendinden korkar mı? Evet, insan aslında en çok kendinden korkar. Başkalarından kötülük beklerken o kötülüğün resmini hafızasında çizen ve belki de olmasına sebep olan yine kendisi değil midir?

Çekil kafesine ey ruh.
Günahlarından yorul.
Hebâ etme gençliğimi,
Solan bedenime sokul.

Bil ki, ellerinde kanlı izler
ve iki eli yakanda masumiyetimin…

Kendimi bildiğim ân kanadı kalbim ilk defa. O gün bugündür de zamansız yaralar belirir kalbimde, kanar durur. Türlü merhemler sararım ama geçmez acısı. Azalsa bile bitmez. İsterim ki kapansın, kabuk bağlasın ama kader müsade etmez. Kaybeden yüreğimdir, bedenim bilmez. İsterim ki ruh kafesine çekilsin, nefis günahlarından arınsın. Hiçbiri beni dinlemez. Kalbim hissettikçe kanar yaralarım. Zaman geçer yanımdan, aldırış etmeden. Tutmaz ellerimden kalan masumiyetimin.

Oysa zamanı durdurma ve geriye döndürme şansım olsa, kalbimin kanadığı ve kendimi  ilk hissettiğim zamanın öncesine, içimde ölen çocuğun dünyaya hakim olduğu günlere dönmek isterdim. Çünkü hep aynı şuursuzlukla yaşamın içinde dolanmak güzeldi. Hayatı ‘keşke’siz ve doyasıya yaşamak, olanların üzerinden yüzeysel geçmek kolaydı.

Ama şimdi detaylar içinde lezzet ararken acı çekiyorum. Hayat zaten herşeyin kılıfını güzelliklerle bezemişken, ben bunları görmüyorum. Sadece derinindekilere  sevdalı aklımla tüketiyorum elimdekileri.