İtiraf edeyim, korkuyorum…

Kedilerin biraraya geldiklerinde insan gibi konuşmalarından biraz korkuyorum. Hele bu konuşma gecenin bir yarısı oluyorsa tüylerim diken diken oluyor. Kalkıp, türlü sesler çıkarıp, onları kovuyorum. Şuanda da iki kedi hemen aşağıda sohbete dalmış durumda. Oruçluyum, kovup günaha girmeyeyim diye sabrediyorum ama sussunlar diye de dua ediyorum bi’yandan.

Hiç unutmam. Yıllar önce bir gece yarısı, bir kedi yine böyle sesler çıkarmıştı. Ses denmez, -abartmıyorum- bildiğimiz insan kelimelerini çıkarıyordu. Kedi kaç saat konuştu hatırlamıyorum. Ama ben o gece oldukça gerildim. Cesaret edip balkondan aşağı bakamadım bile. Televizyonu, ışıkları kapatıp, uyudum.

Aslında şimdi aşağı insem, şu garip sesleri çıkaran iki kediyi de(*) besleyip sevebilirim. Yani konuşmadıkları müddetçe bence çok sevimli canlılar. Ama işte bunlar bariz konuşuyorlar, hem de Türkçe dilinde.  Bunu ben iddia etmiyorum. Bakın şu sitede kedilerin aslında konuştuğu, ama Türkçe konuştukları için tüm dünyada anlaşılmadıkları ve bir bizim onları anladığımız konusu bilimsel verilerle uzun uzun anlatılmış. Bana inandırıcı geldi. :)

* Sayılarının iki olduğundan emin değilim, aşağıya eğilip de bakmadım.
About these ads