Seni özledim…
Seni çok özledim…

Varlığını, duruşunu, bakışını, susuşunu, herşeyini özledim.

“Neden”lerime “hiç işte” deyip kaçışını,
o uzun ve soluksuz sessiz kalışını,
“Sen”li kentin akşamlarındaki “ay”ı,
gözlerinde sakladığın sayısız manayı,
elime dokunduğun an yanışını,
geçmişimi geleceğimi yoksayışını,
benimle aynı noktadan şehrin ışıklarına ıslak bakışını,
“Sen” gelirken hüzünlerin endişelerin benden gidişini,
Allah’a yakarışlarımızın aynı zamanlara denk gelişini,
en çok da o buğulu sesini özledim.

About these ads