İlk şoku atlattım. Artık akıl, mantık çerçevesinde düşünebiliyorum az da olsa. Ama yine de anlamadığım şeyler ve cevabını bilmek istediğim sorular var. Fakat ortada muhatap yok, hesap sorulacak biri yok. Kurallar çok önceden yazılmış ama benim haberim yok. Herşey olup bittikten sonra sonra cürmüm bana tebliğ ediliyor. Bir ara ikaz bile yok.
Düşündükçe içim acıyor olanlara. Bazen “kendim ettim, kendim buldum” diyorum, bazen de nefsim ve vicdanımın ittifakıyla hakkımdaki hükmü biraz haksız ve abartılı buluyorum. Ama yapacak birşey yok, vakit artık çok geç. Zaman benim için değişme zamanı. Olanların birşeyleri tetikleyip hayatımda aksiyona dönüşmesi farz oldu. Çok önceden yapıp asla gereksinim duyacağıma ihtimali vermediğim planları devreye sokmam gerekiyor.
Malum, yol uzun. Hem de en başı. Üstelik hiç olmadığım kadar yalnızım bu sefer.
Bakalım neler bekliyor beni bu yeni yolda.
Yaşayıp, görelim…
