Hayat yollarında bir garip yolcusundur. Gelip, geçersin şehirlerimden herkes gibi. Benim muştu bekler gözlerim, kulaklarım. Yetim vakitlerde uykuya dalar bekleme yorgunu bedenim. Ama gecenin bir yarısı zangoç sesler hoplatır yerimden. Koşar bilinçsizce, sana susamış gibi kana kana içerim ab-ı aşk musluğundan. Zifir renkler arasından bir yıldız gülümser küçücük odama o anlarda. Sonrasında ağır hislerin emeği bir gözyaşı akar. Bulaşır renkler, sen olur karanlıkta. Ben yine aynı minicik bir kız çocuğu edasında gülümserim. Derken kaybolur izler kayan yıldızla beraber. O vakit anlarım; yabancıyım hayallerine.
Temâşa-yı cemâlünden nazar ehlini men’ etme
Ne sûd ol hûb yüzden kim ana kılmaz nazar âşıFuzulî
24 Haziran 2008 at 20:36
“yol bir yere gitmez
o bir durma biçimidir
yol yoluyla gidebilir yare
yoldan çıkabilir apansız
ve ömür bitebilir yoldan önce
ama yol bir yere gitmez
o bir durma biçimidir
yaşamak
hızlı bir ölme biçimidir
düşünce ışıktan yavaşsa
erken gidilmelidir
gerdan sözcüğüne
bir kuyumcuda da rastlayabilirsin
bir kasapta da
kalbin sızlamaz
bir kuzu yüreğini vitrinde görünce
o bir beslenme biçimidir
ama korkarsın
kurdun sevdiği havadan
ayakkabı yaparsın yılandan
yol bir yere gitmez
o bir durma biçimidir
her garantiyi istersin hayattan
oysa ölümle yaşam arası
uzun malum ince bir yol
bir yere gitmez
o bir ölme biçimidir ”
(yılmaz erdoğan)
Hayat nereye gidiyor dersin?…
25 Haziran 2008 at 1:09
Bilmiyorum… :S