Erkeğin ağlaması kıyametin alâmetidir diye okumuştum bir yerde. Gülüp geçmiştim o vakit. Ama doğruymuş yazılanlar; içimde kopan kıyametleri dindiremeyen gecikmiş gözyaşlarım akarken öğrendim.
Keşke şimdi, onca zaman sonra, onlarca hâtâdan sonra, bir kere daha affetsen. Şimdi çıksan köşeden, gelsen; beni yine aynı yerde, aynı hüzünle bulacaksın. Ah bir bilsen. Koşmaz mıyım en içimden sana, yapışmaz mıyım ellerine dudaklarımın ucuyla, ıslatmaz mıyım pişmanlık yaşlarımla dizlerini. Boş laflardan geçtim, dönülmez sözler vermez miyim bu defa.
Biliyorum suçlarımı, haklı görünen sebeplerime rağmen, affedilmez. Biliyorum bazı izler hiç silinmez. Ama şunu da biliyorum, insan nisyandandır. Her lezzet kadar acıyı da unutur. Ben senden öncesini unuttum. Boşaltım zihnimin kütüphanelerini. Yıktım ruhumun nasırlı duvarlarını. En yalın halimle, korunmasız seni beklemekteyim. Ne olur; dön gel, beni yanlış duraklarda kirletme.
28 Haziran 2008 at 15:32
yine aynı hataları yapma şansı vermesi için mi?
yada bu şansı verince demek hoşgördü deyip devam etmen için mi?
neden ağlar erkeler anlamış değilim,yaralarını jet hızıyla asarmalarına rağmen..
28 Haziran 2008 at 15:33
yine aynı hataları yapma şansı vermesi için mi?
yada bu şansı verince demek hoşgördü deyip devam etmen için mi?
neden ağlar erkeler anlamış değilim,yaralarını jet hızıyla sarmalarına ve teselli bulacak omuzlara koşmalarına rağmen..
30 Haziran 2008 at 17:06
biraz acımasız olmuş yorumun
erkeklerin de kalbi vardır hatta sevebilirler bile
01 Temmuz 2008 at 0:18
Belki de o duraklardan biri senin için doğrusu olacak belki de dediğin gibi kirleneceksin ama bunu bilemezsin bildiğin bir şey varsa o da en büyük kirlenmeyi bu duruma düşmenle sana yaşatan bu insandır, sen sanıyorsun ki onsuz olmak yanlış adım ya da sen hatalısın, kendini suçluyorsun. Ama dönmek çözüm mü? Değil çünkü hiçbir şey eskisi gibi olmaz ve olmayacak. Bu dünya da ölenleri dahi unutuyoruz ya da acımız hafifliyor bence artık bırak bu işin peşini, çünkü senin o denli sevmene rağmen bu saatten sonra karşıdakinin umursamaz ve hiçe sayan tavırları seni daha çok yıpratacaktır. Kendine gerçekten seviyormuydu sevmiyormuydu deme, eğer sevseydi gibi cümlelerle de başlama. Sadece öldüğünü düşün ve ölüye duyduğun saygı ile bak ilişkine. Bende böyle garip bir ilişki yaşadım, bir süre böyle devam ettim ancak hiç ama hiç yararı olmuyor, sıyrılman ve kurtulman gerekli
01 Şubat 2009 at 7:21
Ne yazıkki insanoğlu gereksiz arayışlar, doyumsuzluklar ve boşluklar içine girince bazı değerleri gözardı ederek hataya kapılarını açıyor. Hele ortada verilen sözler sözkonusuysa -ki en kötüsü de bu olsa gerek- bu çok acı. İnsanın hatasını anladığında; sevgisinin ve sözünün arkasında durmak yerine gururuna yenilip, hataya hata ile devam etmesi çok anlamsız. Düşünsenize; size böyle bir sevgiyi sunarak, bu satırları yazdırabilen insanın o ana kadar size duyduğu güven ve “siz”li düşler ile kurduğu bütün bir hayat birden yok olup kayıyor ellerinden. Hayat kazı-kazan oyunu değilki! Garantisi olmayan ve bir kez yaşanacak hayatı da bu şekilde hiçe sayıp çöpe atabilmek çok ağır. Ki her şeyin bir son noktaya ulaşacağı hakikati sözkonusu iken…