kenar süsü oldum hayatında
yani olmasam da olurdu..
kaza süsü de verirdim vefatıma,
yokluğum boşluk yaratmazdı..
seni aramamam, sormamam,
bakmadan uzaklaşmam eminim çok hora geçti
hurdaya çıktı içim fark ettin mi hiçe döndüm
çürüye çürüye tükendim
rezil ettim kendimi
dağıttım, içtim, düştüm
ona buna ağladım
içimden döküldün
gülmeyi unuttum
kendimi dinlemekten
hastalık hastası oldum senin yüzünden…
Radyoda çalıyordu. Birden üstüme alındım iki şekilde. Önce hayatında kenar süsü olduğum insanlar geldi aklıma, sonra da hayatımda kenar süsü olanlar. Kötü hissettim kendimi her iki şekilde de.
19 Haziran 2008 at 13:37
Sılaya düştü yürek, ninem yurduna göçüp bizi böyle sılada bırakmadan evvel öğütler verirdi hep
“Gözün değdiği kenara süslü tarafını getireceksin” derdi. Hayatın süslü kenarını serdim yüzümün ortasına…
Kenar süsü inceliğidir hayatın; ben bu yüzden, incelikler yüzünden, belki daha çok üzüldüm.
19 Haziran 2008 at 17:48
Sılaya düştü yürek, ninem yurduna göçüp bizi böyle sılada bırakmadan evvel öğütler verirdi hep
“Gözün değdiği kenara süslü tarafını getireceksin” derdi. Hayatın süslü kenarını serdim yüzümün ortasına…
Kenar süsü inceliğidir hayatın; ben bu yüzden, incelikler yüzünden, belki daha çok üzüldüm.