“Kırmızı Eşarp” romanının yazarı Cengiz Aytmatov’un acısının hâlâ taze olduğu şu günde Kanal 7′de bu romandan uyarlanmış “Al Yazmalım, Selvi Boylum” filmine denk geldim. Daha doğrusu final sahnesini izledim ilk heyecanla. Gerçekten muhteşem ve çok etkileyici. Şöyle ki;
(ilyas: kadir inanır, asya: türkan şoray, cemşit: ahmet mekin, samet: elif inci)
ilyas:asyam.. al yazmalım..
asya(iç ses): samet baba demişti.. onu babalığa seçmişti.. sevgi neydi? sevgi iyilikti, dostluktu. sevgi emekti.. (cemşit’e doğru yürümeye başlar)
ilyas:asya..
asya, samet ve cemşit’le giderken bir durur, döner. ilyas’a bakar;
asya(iç ses): durursam bir daha kurtulamam..
ilyas(iç ses): ziyanı yok, gülüşü yeter bize..
asya(iç ses): yüreğim kaydıysa günah mı?
ilyas(iç ses): çamura saplansam yardıma gelir misin?
asya(iç ses): elini tuttum.. sıcacıktı.. yüreği elimdeymiş gibi..
ilyas(iç ses): elinden tutuversem benimle gelir mi?
asya(iç ses): seninim işte.. alıp götürsene beni..
ilyas (giderken): elveda asya.. elveda selvi boylum al yazmalım elveda.. bitmemiş türküm benim..
