Malum günlerimdeyim. İçim dışım bir garip. İyi ve kötü içiçe geçmiş ve sanki beni çevrelemiş gibi. Aynı anda iki zıt hissi yaşayabiliyorum. Mesela ;
En hüzünlü bir anda kahkahalar atarak sevinebiliyorum.
Filmin en komik sahnesinde gözyaşlarımı tutamıyorum.
Ürkek halime rağmen binlerce kişinin sessizce oturduğu bir salonda sükutu bozacak garip sesler çıkarıyorum.
Dolmuşta boş koltuk olmasına rağmen ayakta gitmek istiyorum.
Asyalılar ve zenciler çekici gelmeye başladı.
Biskrem ve cocostar görünce midem bulanıyor.
Müthiş bir özgüven doluyum ve aynı zamanda ezik hissediyorum kendimi.
Yalan söylerken hiç mi hiç rahatsız olmuyorum.
Evde geçen zamanıma çok üzülüyorum.
Sadece Vahdet Vural ve Haktan dinliyorum.
Dövme ve piercing yaptırmak isiyorum.

Anlayacağın ciddi boyutta bir dengesizlik sözkonusu üzerimde.
Bu durum çok da umurumda mı?
Tabii ki değil.
:)