Çok istedim kendimi dizginlemeyi. Bitirmeyi. Herşeyi unutup, yeniden başlamayı. Tertemiz bir sayfayı açmayı içimde. Kabullenmeyi çok istedim. Ama olmadı. Her seferinde kendimi unuttum, senin yerine. Yıllar var ki; senden habersiz, bildiğim tüm oyunları oynadım. Tüm renklerine büründüm ebemkuşağının. Tüm yabancı yollardan gelip, geçtim. Sana ait herşeyden uzak durdum. Dayanılmaz acıları yükledim ruhuma. Önce kırık bağrımın sesleri kesildi. Sonra dağlarıma ayaz düştü. Ama yine de olmadı, olmuyor. Ve sanırım olmayacak da. Hala aldığım her nefes arasında bile özlüyorum seni.
Sen ki;
Gündüzüm gecem.
Lokmamda ‘besmele’m
Yoldaki kaldırım taşım.
Kapı zilimdeki isim
Aynalarımdaki suret
Gözümde dinmeyen yaşım.
