Kimi zaman gülmektir
Kimi zaman sevmektir
Kimi zaman ölmektir dünya
Kimi zaman durmaktır
Kimi zaman koşmaktır
Kimi zaman kaçmaktır dünyaHadi git sen de ardına bakma
Hadi kaç sen de hiç korkmaKimi zaman bulmaktır
Kimi zaman sunmaktır
Kimi zaman sanmaktır dünya
Kimi zaman kanmaktır
Kimi zaman ummaktır
Kimi zaman yanmaktır dünyaHadi git sen de ardına bakma
Hadi kaç sen de hiç korkma
Eşref Ziya Terzi’yi yıllar önce ‘Ağlama Karanfil’ şarkısı ile tanımıştım. Epeydir dinlemedim bu şarkıyı ya da ezgiyi. Ama 2 gün önce yolda yanımda yürüyen iki genç arkadaştan birinin bu şarkıyı söylediğini farkettim. Birkaç saat öncede olmayan uykumu getirmek için online izleyebileceğim filmler ararken ‘The İmam‘ filmine rastladım. 2005 yapımı bu filmle ilgili aklımda tek kalan başarısız bir çalışma olduğu ve Eşref Ziya’nın oynadığı idi. Yarı istekle izledim tüm filmi. Eşref Ziya’nın oyunculuğunu beğenmedim. Özellikle trafik polisleri durdurunca ‘ben bilgisayar mühendisiyim’ deyişine sinir oldum. Ahmet Yenilmez en zor rolü hakkıyla yerine getirmiş. Ama zaten mesaj kaygısı taşıyan bir film olduğu için oyunculukları çok da önemsemiyorum. Filmin sonunda bir ölü yıkama sahnesi var. Sanırım 9 yaşlarımda görmüştüm benzer bir sahneyi gerçek hayatta ve günlerce etkisinden kurtulamamıştım. Yönetmen İsmail Güneş’in geçen sene yaptığı ‘Sözün Bittiği Yer‘ filmi de izlemek istiyorum. O filmiyle ilgili olumlu şeyler duymuştum. Bu arada ‘The İmam’ filmin final sahnesi oldukça etkileyici idi. Üste yazdığım sözlerde final sahnesinde arka planda çalan şarkının sözleri. Dinlerken ‘hadi sen de git, korkma’ dedim içimden.
Hostes bayanın servis sırasında -saf yapısından ve küçük yaşından olsa gerek- Paris Hilton gibi eğimli hareketlerle üzerime yığılmıştı. Önce bunu karizmama ve dayanılmaz cazibeme bağlamıştım ama -Atıf Yılmaz’ın o güne kadar bakışlarından etkilendiği Türkan Şoray’ın CocaCola şişesine de aynı bakışı attığını gördüğü anda kendisini hissettiği gibi- hostes kızın diğer müşterilere de öylesine sıcak(!) davrandığını görünce dünyam yıkıldı. Umutlarım, hayallerim. Ama toparlandım. Bir ara gözucu ile arkamda oturan gence baktım. İnanamadım. 
Prince’in ta kendisi arkamda idi. Sanırım tüm basın Paris Hilton gelecek diye kavga ederken sakin sakin Türkiye’yi gezmek istemiş. Hak verdim ama yine de şüphe ettim. Mola yerinde ayağa kalkmasını bekledim, 157 boyunlarında ise kesin o olmalıydı diyerekten. Ama uykum geldi beklerken. Gözlerim kapalı ve tam uyumak isterken, bir leoparın ön koltuk arkasından hırladığını farkettim bu seferde. ‘Hırrrrrr, hırrrrrrrr, hırr, hırrrrr’. Değişen tonlarda hırlamalar içimi ürpertti ama gözümü sabırla kapalı tuttum. Taaaa ki leoparın kükreme sesine kadar. Yerimden bir sıçradım. Ön koltuktaki leopar desen bikini tavsiye edebileceğim bu insanı boğmak istedim. Ama yapamadım. Zaten arkamdaki de Prince değilmiş, ikinci kez yıkıldım. Umutlarım, hayallerim. Bu kadar kırık bir kalple ben artık yaşayamam demişim, uyumuşum, haberim olmamış. Hostesin beni ‘beyfendi geldik’ diyerek dürtmesiyle bir sıçramışım ki; gariban kız da o korkuyla ve aynı hızla geri koltuğa yapıştı. Gülüştük, özür dileştik. Bak aklıma geldi ya; yine güldüm mesela. Sonra kalktım yataktan. Komidi üzerindeki Sabah Gazetesi’nin eki ‘Astroloji 2008 Burç Yorumları (Astrolog Çelebi Çiçek)’ kitapçığına uzandım. Burcumu buldum ve özelliklerini okumaya başladım. 
10 yıl sonra fikirlerini böyle savunduklarına gülecekti belki de birçoğu. Belki utanacaklardı yaptıklarına. Belki de yeni gençlerin bu yöntemlerle meydanları birbirine katıp, iç güvenlik personeline ve sivil halka zarar vermeleri noktasında teşvik edeceklerdi. Çok da fazla düşünmeden -eylemin olacağı bölgeyi bildiğim için- o taraflarda dolanmadan işlerimi halledip eve döndüm.
Daha önce grubun vokalisti Cemil Demirbakan’ın solo albüm çıkarmak için ayrılacağını duymuştum ama bu albüme seçilecek yeni vokalistin 
Bir yakınım beni ziyarete gelirken bakkaldan topitop şekeri almış. Önünde çocuklar gibi yeme cesareti gösteremedim. Ama şuan itibariyle ağzımda büyük bir zevkle tüketmekteyim. 
Tüketirken de çocukken bu şekerin benim için taşıdığı kıymet aklıma geldi. Ve diğer bazı şeylerin. Neler mi? Mesela:
Ambalajını açmanın özel marifet gerektirdiği, dış kabından telefon yaptığım, kendisini de öncelikle puf (yani yumuşak) kısmından başlayarak tükettiğim Eti Puf.
Ekstra hiç bi özelliğini hatırlamadığım ama nedense yalayarak uzun vadede bitirmeye çalıştığım Hobby.
Hobby’den daha kaliteli olduğuna inandığım ve o zamanki aklımla ismini birleştirilmiş bir isim olarak varsaydığım Tadelle. (tad ve elle)
Bisküvinin ortasına jöle ve üzerine granüllerle vazgeçemediğim bir lezzete dönüşen ve şimdilerde 18li çoklu paketinden uzak durmaya çalıştığım Eti Cin.
Emerek bitirmek yerine birkaçını topluca ağzımda çiğneyip yutmayı tercih ettiğim ve en çok kola şişesi şeklinde olanlarını sevdiğim Jelibon.
İçindeki karikatürlere bayıldığım ve biraz sert olduğu için çiğnemekte zorlandığım sakız Tipitip.
Hakkında ‘içinde domuz yağı var’ söylentisine rağmen nane aromasından ve içindeki ünlü resimlerden dolayı çiğnemekten vazgeçmediğim Minti sakızı.
Çikolatalarını yemekten ziyade kutusunu sallamayı çok sevdiğim ve çikolatalarını da üstlerindeki farklı renkli boyalarını ağzımda erittikten sonra yediğim Bonibon.
Yerken önce kuyruğunu sonra baş kısmını en sonunda da kalan gövdesini yemek gibi saçma bir yol izlediğim Eti Balık Kraker.
Sırf çıkardığı ses için hızlı hızlı yediğim ve hemen akabinde tuz komasından dolayı yalaktan su içen inek misali musluğa yapıştığım Ülker Çubuk Kraker.
Geriye dönmek olmaz; yanmış, tarumar olmuş geridekiler. İleri gidemem, zaten yolun sonundayım. Önümde ise bir uçurum. Seçmek zorundayım. Yaşamak ölmek kadar zor iken seçim yapmak zorundayım.
Demin sokakta bir afiş gördüm. Her yıl 18-24 Mart tarihleri ‘Yaşlılar Haftası’ olarak kutlanıyormuş ülkemizde. ‘Aaa. Saçında beyaz çıkmış. Yaşlanıyorsun’ ifadelerini 2007 yılı itibariyle duyduğumu düşünürsek; bu kutlama haftasını ilk defa farketmiş olmam mübah görülebilir. Neyse. Geç olsun güç olmasın.
Neyse… Konumuz bu değil.
