Sergüzeşt

Sonra kendime gelince düşündüm. Geçen aylarda yaşadığımız şehit haberleri ve benzer acılar sonrası yine benzer haberler yapıldığını hatırladım. Aslında günümüz Türkiye’sinde hatta dünyasında hepimizin ne kadar özel hayatlar yaşadığını farkettim. ‘Truman Show’ filmi gibi bir kurguyu herhangi birimizin hayatına uyarlasalar, farkında olmadan böyle bir yapımın kahramanı olsak, inanılmaz sürükleyici bir seri olurdu diye düşünüyorum. Hepimiz hayatın tüm renklerine batıp, çıkıyoruz. Bazen daha gülüyor, bazen daha az seviyoruz. Bazen bolluk içinde yaşarken, bazen bunalıyoruz. Belki de bu yüzden Lost gibi -kişileri birebir konu ederken, rastlantıların yaptıklarımıza ya da yaptıklarımızın rastlantılara etkisini irdeleyen- dizileri merakla izliyoruz. Yıllar önce ‘Kader’ denen mefhumu büyük bir dikkatle ve titizlikle incelemiş ve kısmen itminana ermiş biri olarak artık yaşanan şeyler pek fazla beni şaşırtmadığını itiraf etmeliyim. Yaşananlar en fazla sevinç ya da üzüntü yaratıyor ruhumda.

Zaten son zamanlarda Kaos Teorisi ile ilgileniyorum, teorinin ve yaşananlarının ilişki ve gerçekliğini sorguluyorum. Bu rastlantı görünümlü karmaşalar arasındaki ya da neticede varılacak dengeyi görmeye çalışıyorum yarım aklımla. Umarım faydası olur.

28.01.2008 21:10

Acı anı da böyledir aslında. Bir ölüm ya da başka bir ızdırap anında birine sarılmış olsan da, bu sefer yüreğindeki sevgiyi değil acıyı hissedersin. Ağlarken ya da öylece sessiz. Sevgiden farklı olarak bu daha az bencil yaşanır. Yani dostuna ya da sevdiğine sarıldığında hissettiğin sevgi tümüyle kendi içindedir. Sana aittir. Oysa acı anında hissettiklerin senin olsa da yaslandığın dostun sana biraz olsun güven ve huzur verir.

Zaten bıraktım kendimi kader seline biraz da. Nerede durulur bu coşkun sular, nereye park eder beni bilmiyorum. Bilemiyorum. Aslında bilmek de istemiyorum.

İnsanları doğal habitatında değerlendirmek lazım. Bazen çok şabloncu ve çok fazla sınırlayıcı olabiliyoruz. Belki korunma güdüsüyle yapılıyor bunlar. Ama akmayan birşeylerin birikerek bir zaman taşması halinde daha büyük zararlar vereceği muhakkak. Herkesin yaşadığı bir şey aslında; düşe kalka öğrenmek. Fakat yaralarını onarırken herkes farklı davranır. Formülü yoktur ki zaten hayatın. Bazen duvarlar diker insan gerçekliklerden de uzak kılabilen. Riskleri ve fırsatları tamamiyle sıfırlar. Ve mucizelere kalır mutluluk. Aslında insan hep bilir; armut kendi kendine pişmez gerçekte ve gelip ağızlara düşmez. Bir mucize gelse bile geldiğinden kısa sürede gider.

Hızlanarak salınırken üzerine ince bir şeyler almış bir kız geçti parkın içinden bana garip bir şekilde bakarak. Biraz ilerideki marketten birşeyler alıp, aynı yolu izleyerek geri döndü. Birkaç dakika sonra da bir genç arkadaş grubu yanımdan geçti. Sanırım akli dengemi test amacıyla “Sigara içeceğiz. Ateşin var mı?” diye sordular. “Hayır. Ben sigara içmem ki” dememle yanımdan konuşa konuşa ayrıldılar. Ben en ufak bir ar hissi duymadan salınmaya devam ettim yorulana kadar. Bacaklarımı daha fazla havada tutmaya dayanamayınca ani bir şekilde atladım salıncaktan. İlk anda başım döndü biraz. Ama yürüyünce geçti. Karı eze eze, sokak lambalarının eşliğinde eve doğru yol almaya başladım. Bir de güncel şarkılardan bir potpori doladım dilime. Eve vardığımda bir gülen yüz karşıladı beni. Aynaya baktım, başım ve omuzlarımda birikmiş karla gerçekten çok komik görünüyordum.

Son günlerde kendime ayırdığım en huzurlu zamandan aldığım keyifle odama geçtim.

2007 hafızamın kaydettiği ilk zamanlardan bu yana hayatımın en zor yılı idi benim için. Çünkü manevi zorlukların hayatımı bu kadar etkilediği başka bir dönem hatırlamıyorum. Beden gibi yıpranan vey yaşlanan ruhumun da tahammül sınırlarının gerilemesi bunu desteklemiş olabilir. Herşey yaşanması gerektiği için yaşanıyordu ve yaşanmasında da bir hayırlı netice vardır diye düşünüyorum.

Geçen yıl bu kadar olumsuz izler bıraksa da ardından çok güzel şeyler de bıraktı. En önce çok farklı şeyler öğrendim hayata dair ve şimdiye kadar bilmediğim. Sabır sınırlarım genişledi ve biraz daha hoşgörülü hale gelmiş olabilirim mesela. Kendime olan güvenim arttı. Çok güzel insanlar tanıdım ve hayatıma kattım. Çok farklı vasıflar edindim. Dünya görüşüm giderek şekillendi. Biraz daha iyimser bakmaya başladım bazı konulara. Kendimi bilmek adına çok mesafe kateddim.

Sayarken daha iyi farkettim güzelliklerini 2007′nin. Kaldı ki kötü ve rahatsızlık şeylerin çoğu yaşandı ve bitti. Geriye tecrübe izleri kaldı bir daha yaşanmaması adına. Devam eden huzursuzluklar da bu taze yıl içerisinde bitecek diye ümit ediyorum. Olanla ölmüşe çare olmadığı için kabullenmek lazım hataları biraz da. Olumsuzlukların düzeltilebilecek kadarını onarıp, gerisini kadere ve diğer hayatlara bırakmak lazım. Çünkü insan gücünün üstünde şeyler isteyince kendiyle çelişip bir handikap içine girebiliyor. Düşünen bir insana çok büyük bir acı verebilir böylesi durumlar. O nedenle dünyanın herhangi bir yerinde yaşanan bir hatanın en az iki sahibi olduğunu öğrendim.

2008′den çok büyük ümitlerim yok. Sadece devam edegelen sıkıntıların biran önce olumlu veya olumsuz neticelenmesi arzusundayım. Bu netinin üzerine yeni bir hayat kurabileceğimi düşünüyorum.. Ayrıca manevi anlamda yaşadığım travmalardan çıkış adına -süreçlerden bağımsız olarak- ruhumu daha sistemli besleme kararı aldım. İlgi alanlarımı ve boş vakitlerimi bu yönde kullanmak istiyorum. Dostlarımla ve ailemle daha çok vakit geçirmenin de özlemi içerisindeyim.

Tabiki herşeyden önce sağlığıma dikkat edeceğim.

Bu arada dün aldığım bilete 50 TL para çıkmış. Hayatımda aldığım ilk (ve umarım son) piyango bileti için 100% kazanç elde ettim. Umarım tüm yıl böyle kazançlı geçer.